Tuesday, July 12, 2011

ဟန်ဆောင်ကာမူပို (စ/ဆုံး)

ဟန်ဆောင်ကာမူပို (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - ချမ်းမြေ့သာဇံမောင်မောင်နှံ

အိမ်တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။

အခုတော့ သူအိပ်သောအခန်းထဲတွင် အေးလွင်က လီးကို အငြိမ်မနေဘဲ ဝင်သလောက် လီးတဝက်လောက်နဲ့ပဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ ငယ်ငယ်က အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေသည်။ ဒီလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ လုပ်နေရင်း အေးလွင်က သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပ်နာနာဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ လီးကို ဆောင့်ပြီး အရှိန်ဖြင့် သွင်းလိုက်သည်။

“ ဗြစ်……ဗြစ်……ဒုတ်……”

“ အမလေး…… အမလေး…… နာလိုက်တာ…… အစ်ကိုရဲ့… နာလိုက်တာ…… ကျမဟာလေးတော့ စုတ်သွားပါပြီ…… ကျွတ်… ကျွတ်…… ကျွတ်…… နာလိုက်တာနော်……”

ငြီးလည်းငြီး ငယ်ငယ်က သူ့ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ကားနိုင်သလောက် ကားပေးလိုက်ပါတော့သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကလည်း ရမ်းနေတော့ ဂုတ်ဝဲဆံပင်လေးက ဖွာလန်ကြဲနေသည်။

“ အစ်ကိုရယ်… ဒီလောက်ကြမ်းရသလား…… ဒီလို ဆောင့်ထိုးလိုက်တာ ငယ်ငယ် နာမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား…… ဟင်း…. ဟင်း… ကျွတ်… ကျွတ်… ကျွတ်……”

ငယ်ငယ်က သူ့လက်မောင်းကြီးကို လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် ထုထုပြီးပြောသည်။

“ နာတာက ခဏပါကွယ်…… နောက်တော့ ကောင်းလာမှာပါ……”

ပြောနေရင်း အေးလွင်က ဖြေးဖြေးချင်း ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ အချက် (၂၀) လောက် လိုးပြီးတဲ့အခါ ငယ်ငယ်က နာတာတွေကိုမေ့ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ မှေးထားရင်းက ကော့ကော့ပေးပါတော့သည်။

“ ပလွတ်… ဖွတ်… ဒုတ်… အား… ဗြစ်… ဇွတ်… ပလွတ်… ဗြစ်… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”

အေးလွင်က နို့သီးလေးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စို့လိုက် နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူလိုက်နဲ့ ခပ်ဖြေးဖြေးပဲ ဆောင့်လိုးပေးသည်။

“ ဗြစ်……ဗြစ်……ပလွတ်…ဖွတ်…ပွတ်……”

မကြာခင်မှာပင် ငယ်ငယ်က အရသာတွေ့လာသည်။ အရသာတွေ့လာပြီဆိုတော့ ဖြေးဖြေးချင်းလိုးနေသော အေးလွင်ကို အားမရနိုင် ဖြစ်လာသည်။

“ ဗြစ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ဖွတ်… ကောင်း… ကောင်းလိုက်တာ… အစ်ကိုရယ်… ဆောင့်ပါတော့… နာနာသာ… ဆောင့်ပါ… အ… ဟင်း… ဟင်း…”

ငယ်ငယ်က ဒီလိုမချိမဆန့်လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ အေးလွင်က အကြိုက်တွေ့သွားပြီး စိတ်တိုင်းကျ ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။

“ ပလွတ်… ဒုတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… အား… အင်း… ဖွတ်… ဒုတ်… အား… ဟား… အမလေး… ကိုရယ်… ကျမနို့တွေကို စို့ပေးပါလား… အင်း… ဟင်း… အား… အင်း.… ကောင်းလိုက်တာနော်…”

ငယ်ငယ်ကလည်း အပေးကောင်း အေးလွင်ကလည်း အလိုးကောင်းနဲ့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ လီးကို ထုတ်လိုက်တိုင်း ငယ်ငယ်၏ စောက်ပတ်လေးက ကပ်ကပ်ပါလာကာ အေးလွင် အရသာတွေ့လှသည်။ ငယ်ငယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးက ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နှင့် ဘယ်နေရာ ကိုင်လိုက်ကိုင်လိုက် မာတင်းနေတော့ ကိုင်ရတာလည်း ကောင်းနေသလို စောက်ပတ်လေးကလည်း ကျဥ်းကျဥ်းလေးဆိုတော့ လိုးရတာ ကောင်းလှပြီး အရသာရှိလှသည်။ ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အရသာတွေ့နေရလေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ငယ်ငယ်ရဲ့ စောက်ပတ်ထဲက အရည်ကြည်တွေက ရွှဲသထက် ရွှဲလာပြီး များသထက် များလာသည်။ ငယ်ငယ်၏ မျက်နှာလေးက ရှုံ့တွတွလေးဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေက တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ လည်ချောင်းထဲက ဟပ်ကနဲ ဟပ်ကနဲ အသံလေးတွေ စည်းချက်ကျကျ ထွက်လာတော့ မကြာခင် ငယ်ငယ် ပြီးတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမတင်မဟုတ် အေးလွင်လည်း ပြီးချင်လာသည်။

“ ပလွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ဖွတ်… အား… ကောင်းလိုက်တာ… အစ်ကိုရဲ့… အား… အင်း…”

ငယ်ငယ့် တကိုယ်လုံး ရမ်းခါပြီး ငြိမ်ကျသွားတဲ့ အချိန်မှာပဲ အေးလွင်က လီးကို တအားထိုး စိုက်ချလိုက်ပြီး သုတ်ရည်တွေကို ပန်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။ ခဏကြာ မှိန်းနေပြီးမှ အေးလွင်က ငယ်ငယ်ဘေးကို ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲချလိုက်တော့ ငယ်ငယ်က အေးလွင်ကို အတင်းလှမ်းဖက်လိုက်တော့သည်။

အေးလွင်က ငယ်ငယ့်ကို ပါကင်ဖွင့်လိုက်ရသည်ဆိုသော အသိဖြင့် ကြည်နူးစွာ ပီတိတွေဖြာလျက် ငယ်ငယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ မြတ်မြတ်နိုးနိုးလေး နမ်းလိုက်တော့သည်။

“ ကောင်းရဲ့လား… ငယ်ငယ်… အားရတယ်နော်…”

ငယ်ငယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေးဖြင့် သူမ မျက်နှာလေးကို အေးလွင်၏ ရင်ခွင်ထဲ ဝှက်၍ ထားလိုက်သည်။

“ ပြောပါ ငယ်ငယ်ရဲ့… အစ်ကို လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား… ငယ်ငယ် အားရရဲ့လား…”

“ ရှက်စရာကြီး အစ်ကိုရယ်… ငယ်ငယ် မပြောပါရစေနဲ့…”

“ ဟင့်အင်း……ပြောရမယ်…”

“ အစ်ကိုကလဲ…”

“ ပြောလေကွာ…”

“ ဟွန်း… ဒီလောက်သိချင် ကြားချင်နေရင်လည်း ပြောပြမယ်… ကောင်းတယ်… သိပ်ကောင်းတယ်… အစ်ကို့လီးကြီးက ငယ်ငယ့် စောက်ပတ်ထဲတင် မဟုတ်ဘူး… အူထဲ အသဲထဲတောင် ဝင်တယ်လို့ ထင်ရတယ်… ကိုင်း… ကျေနပ်ပြီလား…”

အေးလွင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ငယ်ငယ်၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့လက်တွေက ငယ်ငယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆော့ကစား၍ နေသည်။ အေးလွင်၏ လီးကြီးက တဖြေးဖြေး ပြန်၍မာလာသည်။

“ ငယ်ငယ်… အစ်ကို့လီးကို စုပ်ပေးပါလား…”

“ ဟာ…ကွာ…”

ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့လေး ပြောရင်းက လီးကြီးကို ငယ်ငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ကြည့်လိုက်ကာမှ လီးကြီးက ဆတ်ကနဲ အထောင်နှင့် ကြုံသွားသည်။ ငယ်ငယ် ကြက်သီးထသွားသည်။

“ ထကွာ… ငယ်ငယ်ကလဲ…”

“ ဟာကွာ… အစ်ကိုကလဲ…”

မထချင် ထချင် ပုံစံမျိုးလေးနှင့် ငယ်ငယ်က အေးလွင် လှဲနေရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေရင်းမှ သူမ၏ ထဘီကို လှမ်းဆွဲကာ အေးလွင်လီးကို ပေါင်ခြံတွေပါ မကျန်အောင် သုတ်ပေးသည်။ ထိုသို့ ငယ်ငယ်က သုတ်ပေးနေစဥ်တွင် အေးလွင်၏ လက်က ငယ်ငယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲပြီး ဆုပ်နယ်ပေးသည်။ နို့သီးနီနီလေးတွေကို ချေပေးသည်။ ငယ်ငယ်ကလည်း လီးကို လက်နဲ့ကိုင်ပြီး သုတ်ပေးနေတော့ လီးက မာသထက် မာလာလေသည်။

ငယ်ငယ်ကတော့ ပေကျံနေတာတွေကို သုတ်ပြီးသွားပေမယ့် အိပ်ယာပေါ်မှာ လက်လေးတစ်ဖက်ထောက်ထိုင်ပြီး ထောင်ထနေသော လီးကြီးကို စိုက်ပြီးကြည့်နေသည်။ ပြီးမှ တဖြေးဖြေး ငုံ့သွားပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပုံ ဖြင့် ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချကာ လီးထိပ်ကြီးကို နမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်လိုက်သည်။ အေးလွင် ဆတ်ကနဲ ကော့တက်သွားသည်။

ငယ်ငယ်က ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို လက်လေးတစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး လီးထိပ်ဖူးကြီးကိုသာ တပြွတ်ပြွတ် စုပ်ပေးနေသည်။ အေးလွင် အရသာတွေ့ကာ ဇိမ်ရှိနေသည်။ အေးလွင်က ငယ်ငယ့်အား သူ့လီးတစ်ချောင်းလုံးကို ပါးစပ်ထဲသွင်းပြီး စုပ်ခိုင်းမယ်ကြံလိုက်ပေမယ့် ငယ်ငယ်လို အပျိုစင်လေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်လုပ်ပေးရင် တော်လောက်ပါပြီဟု သူ့စိတ်ကို သူဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

ငယ်ငယ်ကတော့ လီးထိပ်ဖူးကြီးကို စုပ်လိုက် ငုံလိုက် နမ်းလိုက်ဖြင့် စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်နေသည်။ လီးကြီးက အကြော အပြိုင်းပြိုင်းထကာ မာသထက် မာလာရုံမျှမက ထိပ်ဖူးကြီးကလည်း မတရားကြီး ဖောင်းတင်း၍ ကားလာသည်။ မကြာခင်မှာပဲ အေးလွင်တစ်ယောက် ပြီးချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည်။

“ ငယ်ငယ်… အစ်ကိုပြီးချင်လာပြီ… တော်တော့ကွာ…”

ငယ်ငယ်က ချက်ချင်းလီးကို ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် မကျေနပ်ပုံဖြင့် မချင့်မရဲလေး ကြည့်၍ နေသေးသည်။

“ ငယ်… အပေါ်ကနေ လုပ်ပေးပါလား…”

“ အစ်ကိုကလဲကွာ… ငယ်မှ မလုပ်တတ်တာ… ဟာ”

“ ငယ်ကလဲကွာ… အစ်ကိုပြောပြမှာပေါ့… အစ်ကို့ပေါ် ခွတက်လိုက်ပြီး ဖင်ကိုကွပြီး… တဖြေးဖြေး သွင်းယူပေါ့…”

“ ရှက်စရာကြီး အစ်ကိုရယ်…”

“ ငယ်ကလဲကွာ… ကို့ကိုမချစ်ဖူးလား…”

ငယ်ငယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ပြီးမှ ငယ်ငယ်က ကပျာကသီထပြီး အေးလွင်ကို ခွတက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်က လီးကြီးကို လှမ်း၍ဆုပ်လိုက်ပြီး ဖင်ကြီးကိုကွကာ လီးထိပ်ကို စောက်ပတ်ဝတွင် တေ့၍ တဖြေးဖြေးချင်း ဖင်ကြီးကို ဖိချသည်။ ဒီလောက်လေးပြောလိုက်ရုံဖြင့် ကျကျနနလုပ်တတ်နေသော ငယ်ငယ့်ကို ကျေးဇူးတင် ကျေနပ်နေမိသည်။

ငယ်ငယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲကို ဖြေးဖြေးချင်း တိုးဝင်သွားသော လီးကြီး၏ အတွေ့ကြောင့် ငယ်ငယ်၏ စောက်ခေါင်းထဲတွင်လည်း အရည်တွေ ရွှဲနစ်နေပြီကို သိလိုက်ရသည်။ လီးကြီး တဆုံးဝင်သွားသည်နှင့် ငယ်ငယ်က အေးလွင်၏ ရင်ဘတ်ကြီးပေါ် လက်နှစ်ဖက်တင်ထောက်ရင်း ဖင်ကြီးကို ကွကွပြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည်။

“ ဗြစ်… ဗြစ်… ပွတ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ဇွတ်… ပလွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… ဖွတ်… အင်း… ဟင်း… ဟင်း… အ… ကြီး… ကြီးပဲ… ဟင်း… ဗြစ်… ဇွတ်… ဇွတ်…”

အစက တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်နေသော ငယ်ငယ်၏ ဆောင့်အားက တဖြေးဖြေးမြင့်လာသည်။ ဆောင့်အားက ပြင်းလာသော်လည်း ဆက်တိုက် သွက်သွက်ကြီး ဆောင့်တာမျိုး မဟုတ်ပေ။ အရသာခံကာ တစ်ချက်ခြင်း လေးလေးမှန်မှန် ဆောင့်၍ ငယ်ငယ်က လိုးပေးသည်။

ဒါကြောင့် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အကြိုက်ချင်းမတူသော မိန်းမများအား ဘယ်လိုဆောင့်တာကြိုက်သလဲ သိချင်ရင် သူတို့ကို အပေါ်ကတင်ပေးလိုက်လျင် သူတို့အကြိုက် ဆောင့်တာကို သိရသည် ဟူသော စကားမှန်ကြောင်း အေးလွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

အခု ငယ်ငယ် အပေါ်မှတက်၍ ဆောင့်နေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငယ်ငယ်က ဒရစပ် သွက်သွက်ကြီး ဆောင့်တာမျိုးကို မကြိုက်။ တစ်ချက်ခြင်း လေးလေးမှန်မှန် ဆောင့်တာကြိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ ဗြစ်… ဗြစ်… ဇွတ်… ပွတ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ဇွတ်…”

“ အစ်ကို… ငယ့်နို့တွေ ဆွဲပေးဦး…”

နို့အကိုင်ခံရင်း အလိုးခံချင်ကြတာ မိန်းမတိုင်း၏ ဆန္ဒပင်ဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ် ပြောသည့်အတိုင်း အေးလွင်က သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုင်၍ ဆုပ်နယ်ပေးသည်။

“ ဗြစ်… ပွတ်… ဗြစ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ဟင်း… ကောင်းလိုက်တာ… အစ်ကိုရယ်… ဟင်း… ဟင်း… အင်း…”

“ ငယ်…ကောင်းလိုက်တာ…ငယ်ရာ…”

အေးလွင်ကလည်း ငယ်ငယ် ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း အောက်ကနေ၍ သူ့လီးကြီးကို ကော့ကော့တင်ပြီး ပြန်ဆောင့်ပေးသည်။ အပေါ်မှ လိုးရင်းက ငယ်ငယ်က သူ့ဖင်ကြီးကို တစ်ချက်တစ်ချက် ဇကောဝိုင်း လှည့်လှည့်ပေးသည်။ ကောင်းလွန်းသဖြင့် အေးလွင်က ငယ်ငယ့်ကို ကျေးဇူးတင်မိရုံသာမက ချစ်လည်း ပိုချစ်သွားရသည်။

မကြာခင်မှာပင် အေးလွင်၏ လီးအရင်းက ပူလာပြီး ပြီးချင်လာသဖြင့် အောက်မှနေ၍ အားရပါးရ ကော့ကော့ ဆောင့်လိုက်ပြီး လီးကြီးထိပ်မှ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ဖွတ်… ပလွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… ဒုတ်… ဒုတ်… ဖွတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… အား… အား… ငယ်… ငယ်… အား… ဟား… အင်း…”

မပြီးသေးသော ငယ်ငယ်က မျက်လုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတ်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြတ်လုမတတ်ကိုက်ကာ အံကြိတ်ပြီး အားရပါးရ ဆောင့် ဆောင့်လိုးသည်။

“ ဗြစ်… ပွတ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ဇွတ်… ဖွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… ပွတ်… ဖွတ်… ဗြစ်… အား… ဟား… ကောင်း… ကောင်းလိုက်တာ… ကိုရယ်… အား… ဟား… အင့်… ဗြစ်… ပွတ်… အား… ချစ်… တယ်… ကိုရယ်… ချစ်… ချစ်… အ… အင့်… အင့်… ဗြစ်… ပွတ်… ဗြစ် … ဗြစ်… အား… ဟား… ရှီး… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”

အချက်နှစ်ဆယ်လောက် အပြင်းအထန်ဆောင့်ပြီးတော့ ငယ်ငယ် ခင်မျာ ‘ဟင်း’ ကနဲဖြစ်ကာ စောက်ပတ်ဝကို လီးအရင်းမှာတိုး၍ ဖိကပ်လိုက်ပြီး အေးလွင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပုံရက်သားလေး ကျသွားလေသည်။

အေးလွင်ကတော့ ငယ်ငယ်အား ပါကင်ဖွင့်ပွဲတွင် အားရပါးရ လိုးလိုက်ရသဖြင့် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်ကာ ငယ်ငယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းဆွဲဖက်လိုက်ပါတော့သည်။ အမှန်တော့ ငယ်ငယ်မှာ အရင်ရည်းစား ထွန်းမောင်နှင့်တုန်းက (၂) နှစ် တောင် ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကလေးပင် ဖျက်ချခဲ့ရသည်ကို ဒီမြို့သို့ပြောင်းလာတာ မကြာသေးသော အေးလွင် တစ်ယောက် မသိရှာပါပေ။

အေးလွင် ဒီမော်လမြိုင်မြို့သို့ရောက်တာ (၅) လရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ရောက်ရခြင်းအကြောင်းရင်းကလည်း မမကြူကြောင့် ဖြစ်သည်။ အေးလွင်နှင့် ကြူကြူမေတို့က မောင်နှမတွေဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အရင်းတွေ မဟုတ်ကြပေ။ အေးလွင်၏ ဖခင်နှင့် ကြူကြူမေ၏ မိခင်တို့ မုဆိုးဖိုနှင့် မုဆိုးမ ညားကြတော့ သူတို့နှစ်ယောက် မောင်နှမဖြစ်သွားကြရခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီတုန်းက အေးလွင်က (၇)နှစ်သား၊ ကြူကြူမေက (၁၃) နှစ် သမီးဖြစ်သည်။

အခုအေးလွင်က အသက် (၁၈) နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကြူကြူမေက အသက် (၂၄) နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ဇာတိမြို့က ဟင်္သာတမြို့ကဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိခင်ရော ဖခင်ပါ အခုမရှိကြတော့ပေ။ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကြူကြူမေက ရန်ကုန်ရှိ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်နေပြီး ကြူကြူမေမှာ အတော်လေးလှပသဖြင့် ကုမ္ပဏီမှ လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ညှိခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကြူကြူမေကို အလုပ်မှထွက်ခိုင်းပြီး မော်လမြိုင်မြို့တွင် အိမ်ဝယ်၍ လာထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မော်လမြိုင်မြို့တွင်က သူတို့ ကုမ္ပဏီ၏ စီမံချက်လုပ်ငန်းရှိလေတော့ ဦးဇော်ထွန်းဟုခေါ်သော ကြူကြူမေ၏ လူကြီးက တစ်လတစ်ခါ ရောက်လာလေ့ရှိတတ်လေသည်။

ဦးဇော်ထွန်းက ကြူကြူမေတို့မောင်နှမကို ဘာမှလိုလေသေး မရှိအောင် ထားပေးသည်။ မော်လမြိုင်မှ အိမ်ကို ဝယ်တာပင် ကြူကြူမေ၏ နာမည်နှင့် ဝယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် လိုအပ်ချက်ကတော့ ကြူကြူမေထံတွင် ရှိနေသည်။ သူမက အခုမှ အသက် (၂၄) နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ သွေးသားက အဆူဖြိုးဆုံးအရွယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးဇော်ထွန်းက တစ်လမှ တစ်ခေါက်လောက်သာ သူမထံ ရောက်လာသည်။ ရောက်လာတော့လည်း သုံးရက်လောက်ပဲနေပြီး ပြန်သွားသည်။ ဒီတော့ ကြူကြူမေတစ်ယောက် သွေးသားဆန္ဒများ အားရကျေနပ်မှုမရှိပေ။

အခုလည်း ည (၁၁) နာရီထိုးနေပြီ။ ကြူကြူမေ အိပ်လို့မပျော်သေး။ ခံရခက်သော ဝေဒနာကို တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရသည်။ မထူးပါဘူး။ အိပ်မပျော်တဲ့ အတူတူ ဝတ္ထုဖတ်ရင်ကောင်းမည်ဟု စဥ်းစားပြီး အိပ်ယာပေါ်မှထ၍ ဝတ္ထုစာအုပ်ကိုရှာသည်။ မတွေ့။ ညနေက အေးလွင်များ ယူသွားသလား မသိဘူးဟု တွေးမိပြီး အေးလွင် အခန်းထဲသို့ ဝတ္ထုစာအုပ်သွားရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

အေးလွင်၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ အေးလွင်က အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်ကြီး အိပ်ပျော်နေသည်ကို လှမ်း၍ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြူကြူမေ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆက်၍ ဝင်လာပြီး ဟိုကြည့် ဒီကြည့်ဖြင့် ဝတ္ထုစာအုပ်ကိုရှာသည်။

“ အို…”

ကြူကြူမေ မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းသွားသည်။ အေးလွင်၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် သူမ၏ စာအုပ်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည် သာမက အေးလွင်၏ခါးမှ ပုဆိုးက ပြေကျ၍ ပစ္စည်းကြီးက အတိုင်းသား ပေါ်နေသည်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြူကြူမေတစ်ယောက် အေးလွင် အိပ်နေသော ကုတင်ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ခေါင်းအုံးဘေးမှ စာအုပ်ကို လှမ်း၍ မယူဖြစ်သေးဘဲ အေးလွင်၏ ပစ္စည်းကြီးကို ငုံ့၍ ကြည်နေမိသည်။

သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး မီးမှိတ်၍ မအိပ်တတ်။ အခန်းထဲတွင် နှစ်ပေမီးချောင်းက ထိန်လင်းနေတော့ မြင်ကွင်းတွေ အားလုံးက ရှင်းလင်းနေသည်။ မဲနက်လုံးတစ်နေသော ဥကြီးပေါ်တွင် စင်းစင်းကြီးဖြစ်နေသော လီးတန်ကြီးက နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတ်။ သာမန်အနေအထားမှာပင် အသဲယားစရာကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

နဂိုကမှ စိတ်တွေထနေသော ကြူကြူမေ တစ်ယောက် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားကာ အေးလွင်၏ လီးတန်ကြီးကို သူမ၏ လက်လေးတစ်ဖက်နှင့် တုန်တုန်ယင်ယင်လေး အသာမ၍ ကိုင်လိုက်မိသည်။ အမှန်တော့ ကုတင်နားသို့ ကြူကြူမေ တိုးကပ်လာကတည်းက အေးလွင် နိုးနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် မျက်လုံးကို မဖွင့်ဘဲ အသက်ကို မှန်မှန်ရှူကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ယ

လီးကြီးက ကြူကြူမေ၏ လက်ထဲရောက်သည်နှင့် ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲဖြစ်ကာ မာလာသည်။ ဗြုံးကနဲ ကြူကြူမေ လီးတန်ကြီးကို လွတ်ချလိုက်ပြီး လှည့်ပြန်ရန် တွန့်သွားပြီးမှ တစ်မျိုးစဥ်းစားမိပြီး လီးတန်ကြီးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးသည်။ အေးလွင် နိုးနေပြီဆိုသည်ကိုတော့ ကြူကြူမေက အတတ်သိလိုက်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တော့ မတ်ထောင်၍ တင်းပြောင်လာသော လီးကြီးက ကြူကြူမေ၏ လက်တကိုင်ပင် မဆန့် တော့ပေ။ လီးကြီးကို ကြူကြူမေ အားရပါးရ ဖျစ်ညှစ်ကြည့်သည်။ လီးကြီးက မဖြုံ၊ ပိုပြီးတောင် မာ၍လာသည်။ 

ကြူကြူမေ၏ နောက် ထပ် လက်တစ်ဖက်က ထောင်မတ်၍ ကြီးချင်တိုင်းကြီးနေသော လီးကြီးဆီသို့ လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ လီးကြီးကို ပန်းလေးတစ်ပွင့်အလား တယုတယ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်သည်။ လီးကြီးမှ တဒိတ်ဒိတ် သွေးတွေ တိုးနေသည်ကို ကြူကြူမေ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးမှ ထိတွေ့သိရှိနေရလေသည်။

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယုယုယယလေး လီးတန်ကြီးကို ပွတ်ပေးလိုက်တော့ လီးကြီးက ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ ဖြစ်လာသည်။ အေးလွင် ဒီထက်ပိုပြီး ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ ပက်လက်လှန်၍ အိပ်နေရာမှ ငေါက်ကနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်၍နေသော ကြူကြူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို အတင်းဆွဲ၍ ဖက်လိုက်တော့သည်။

“ အမေ့… အို… အင့်… မလုပ်နဲ့… လေ… မောင်လေး… အို… အို…”

သူ့ပေါ်သို့ ခါးညှတ်၍ကျလာသော ကြူကြူမေအား အေးလွင်က အတင်းကြုံးဖက်ပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းပစ်ပြန်သည်။

“ တော်…တော်…တော့…ကွယ်…”

အလန့်တကြား လေသံဖြင့် ပြောနေသော ကြူကြူမေ၏ လက်တစ်ဖက်က အေးလွင်၏ လီးကြီးကို မလွတ် ကိုင်မြဲကိုင်ထားသည်။ ကြူကြူမေ ပြောလိုက်တော့ အေးလွင်က သူမကို ဖက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်အား လျော့ပေးလိုက်သည်နှင့် ကြူကြူမေ ခေါင်းလေးမော့၍ ခါးကိုပြန်အဆန့် အေးလွင်၏ လက်နှစ်ဖက်က ပြန်၍ အတင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖူးဖူးလုံးလုံး နှုတ်ခမ်းလေးအစုံကို အတင်းဆွဲစုပ်ကာ နမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ အု…ဟု…အင်း…”

ကြူကြူမေ၏ အသံတွေက နှုတ်ဖျားမှ ထွက်မလာဘဲ လည်ချောင်းထဲမှသာ အသံလေးတွေ ထွက်နေရသည်။ တခဏအတွင်း ကြူကြူမေ တစ်ယောက် အေးလွင်၏ အနမ်းနောက်ပါသွားသည်။ အေးလွင်ကို မသိမသာလေး တုန့်ပြန်နမ်းသည်။ ဒီတော့ စိတ်တွေရဲလာပြီဖြစ်သော အေးလွင်၏ လက်တစ်ဖက်က တစ်ထပ်တည်းဝတ်ထားသော ဂါဝန်အောက်မှ နို့အုံတစ်လုံးပေါ် ရောက်သွားပြီး ဖြစ်ညှစ် ဆုပ်ကိုင်နေမိသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ရမက်သွေးတွေက ငယ်ထိပ်ကို ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ကြူကြူမေက လီးကိုကိုင်ထားသည့် လက်အား မလွတ်ဘဲ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အေးလွင်ကို ဖက်လိုက်သည်။ နို့ကိုင်နေသော လက်က နို့နှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပြောင်း၍ ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။ ကြူကြူမေ တစ်ယောက် ကုတင်ဘေး တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက်မှ ဒူးတွေမခိုင်ချင်တော့ပေ။

ပထမဆုံး အေးလွင်ကို ဖက်ထားသော လက်ကို ကြူကြူမေက လွတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယ အေးလွင်၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြွတ်ကနဲ နေအောင် ဆွဲခွာ၍ ယူလိုက်သည်။

“ တော်ပြီ… မောင်လေး…မမ သွား… တော့မယ်…”

စကားလည်းဆုံးရော လီးပေါ်မှ လက်ကိုဖယ်ကာ ကြူကြူမေ တစ်ယောက် နောက်သို့လှည့်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေတော့သည်။ အစတော့ အေးလွင်က သူ၏ အနားမှ ထွက်ခွာသွားသော ကြူကြူမေ၏ ကျောပြင်ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ 

နောက် သူ့မျက်လုံးများက တလှုပ်လှုပ် ခါရမ်းသွားသော ကြူကြူမေ၏ တင်သားကြီးတွေဆီ ရောက်သွားပြီး တစ်ချက်မျှ ပြုံးလိုက်ရာမှ အေးလွင်တစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ပုဆိုးကို ဖြန့်ဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ ကိုယ်ပေါ်မှ ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ အိပ်ခန်းအပြင်သို့ ထွက်လိုက်လေသည်။

အိပ်ခန်းအပြင်ရောက်လို့ ကြူကြူမေ၏ အိပ်ခန်းဆီလှမ်းပြီးကြည့်လိုက်တော့ ပိတ်ထားသော အိပ်ခန်းတံခါးကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် အေးလွင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် အေးလွင် နောက်သို့ မဆုတ်ပါ။ ပုဆိုးထဲမှ တောင်မတ်နေဆဲဖြစ်သော လီးတန်ကြီးကို ပုဆိုးပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ကို ချက်ခြင်းလွတ်၍ အေးလွင် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။

ကြူကြူမေ၏ အိပ်ခန်းတံခါးရှေ့ရောက်တော့ မဝ့မရဲစိတ်ဖြင့် အိပ်ခန်းတံခါးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာလေး တွန်းကြည့်သည်။ အေးလွင်မျက်နှာ ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။ အိပ်ခန်းတံခါးက ဖြေးဖြေးလေးဟ၍ သွားသည်။ အထဲသို့ ဗြုံးကနဲ မဝင်သေးဘဲ တံခါးဟသွားသော နေရာမှနေ၍ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြူကြူမေ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် တစောင်းလေး လှဲ၍နေသည်။ တံခါးဖက်ကို ကျောပေးထားတော့ စွင့်ကားသော ကြူကြူမေ၏ တင်သားကြီးတွေက အေးလွင် မျက်လုံးထဲတွင် အထင်းသား မြင်နေသည်။ နဂိုက ခြေသလုံးလောက်ရှိသော ဂါဝန်အောက်နားစက ယခု ဒူးခေါင်းအထက် ပေါင်ဖျားထိရောက်နေတော့ ဝင်းဝါသော ခြေသလုံးသား လှလှလေးက မီးရောင်အောက်မှ အေးလွင်ကို မျက်စပစ်ပြနေသည်။ သူ့ဖက်သို့ ကျောပေးတစောင်းလှဲနေသော ကြူကြူမေကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း အေးလွင်တစ်ယောက် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။

အေးလွင်၏ ခြေတစ်ဖက်က အမှတ်တမဲ့ အခန်းထဲသို့ လှမ်းလိုက်မိရာမှစ၍ အေးလွင်တစ်ယောက် ဟနေသော တံခါးကို ထပ်မံ၍ တွန်းဖွင့်ကာ ကြူကြူမေ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ကုတင်ဘေးကပ်မိတော့ သူ့ခြေလှမ်းကိုရပ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ပန်းပုရုပ်အလား အချိုးအဆစ်ကျန၍ ရင်ခုန်စရာကောင်းလောက်အောင် လှနေသော ကြူကြူမေကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးလွင် ကုတင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်တက်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးက ငြိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ကြူကြူမေက လှည့်၍မျှမကြည့်ပေ။ အေးလွင်က ကုတင်ပေါ် ရောက်သည်နှင့် ကြူကြူမေ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ငုံ့၍ဖက်ပြီး ပက်လက်ဆွဲလှန်သည်။ ပက်လက်လေးဖြစ်သွားသော ကြူကြူမေ က မျက်လုံးအစုံကို မဖွင့်။ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးတွေက ဖွင့်ဟ၍လာသည်။

“ မောင်လေးလား… မမ အိပ်ချင်ပြီကွာ… သွားအိပ်တော့…”

ကြူကြူမေ ပြောလိုက်သော စကားကို လုံးစေ့ပတ်စေ့ အေးလွင် ကြားမကြား မသိပါ။ စကားပြောလာသော ကြူကြူမေ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဆွဲစုပ်၍ နမ်းပစ်ရင်း သူမကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားလိုက်သည်။ အေးလွင်က နမ်းလိုက်တော့ ကြူကြူမေ၏ တုန့်ပြန်အနမ်းက ချက်ခြင်း တန်ပြန်လာသည်။ အားရပါးရ စုပ်နမ်းရင်း လက်အစုံက ကြူကြူမေ၏ တကိုယ်လုံးကို အနှံ့လျှောက်၍ ပွတ်နေသည်။

အေးလွင် သူ့စိတ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မျက်နှာချင်းခွာလိုက်ပြီး ခါးတဆစ် ချိုးထိုင်လိုက်ကာ ကြူကြူမေ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ရှိသော ဂါဝန်သိုင်းကြိုးကို ဘေးတဖက်တချက်စီရှိ လက်မောင်းများဆီသို့ ဆွဲ၍ချသည်။ ကြူကြူမေ၏ မျက်လုံးလေးများ ပွင့်လာသည်။ ညှို့မျက်လုံးကြီးတွေနှင့် အေးလွင်ကို ကြည့်သည်။

“ မောင်လေးရယ်… သူများတွေ သိရင်… မကောင်းပါဘူးကွာ…”

ပြောလည်းပြော ဘယ်ဖက်လက်ကို ဆွဲတင်၍ ဂါဝန်သိုင်းကြိုးတဖက်ကို ချွတ်ပေးလိုက်သည်။

“ ဘယ်သူသိမှာလဲ မမရာ… မောင်လေးနဲ့ မမ နှစ်ယောက်ထဲရှိတာပဲဟာ…”

“ ကျွတ်…ခက်တာဘဲကွာ…”

ကြူကြူမေ၏ မျက်လုံးလေးများ ပြန်၍မှိတ်သွားပြီး ညာဖက်လက်ကို ဆွဲတင်၍ ညာဖက်လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဂါဝန်သိုင်းကြိုးကို ချွတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ အေးလွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဂါဝန်ကို ခါးဆီသို့ ဆွဲချလိုက်တော့ ပေါက်စီအရွယ် နို့လေးနှစ်လုံးက ထင်းကနဲ ပေါ်လာရာ အေးလွင်က ငုံ့၍ စို့တော့သည်။ ကိုယ်လုံးလေးကိုလည်း လှုပ်ကနဲလုပ်၍ ရင်ဘတ်လေးကို ကော့တင်ပေးရင်း သူမ၏ လက်တဖက်က အေးလွင်၏ ကျောပြင်ကြီးပေါ်ရောက်လာပြီး ဖက်လိုက်သည်။

နို့စို့ရင်း အေးလွင်၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခါးအောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ပေါင်တန်ကြီးတွေပါ မကျန်အောင် ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ထိုသို့ပွတ်သပ်ရင်း ဂါဝန်ကိုလည်း ခါးဆီသို့ ဆွဲဆွဲတင်သည်။ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး စို့နေသော အေးလွင်ကြောင့် နို့သီးလေးတွေ ထောင်ထလာရုံမျှမက နို့အုံဖွေးဖွေးလေးများပါ နီရဲလာသည်။

“ အင်း…အင်း…မောင်လေး…ဟင်း…ဟင်း…”

ငြီးသံလေးပြုရင်း ကြူကြူမေ၏ ခေါင်းလေး ဘယ်ညာခါရမ်းသွားသည်။ အေးလွင်က သူ့မျက်နှာကို ကြူကြူမေ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဖယ်လိုက်သည်။ အေးလွင်၏ တရှူးရှူးဖြစ်နေသော အသက်ရှူသံက အိပ်ခန်းထဲတွင် လွမ်းမိုး၍နေသည်။ သူက ကြူကြူမေ၏ အောက်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူဆွဲတင်ထားသော ဂါဝန်အောက်နားစက ပေါင်ရင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ စောက်ဖုတ်အုံကိုတော့ မမြင်ရသေး။ အေးလွင် သူမ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ကြူကြူမေ၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးက မှိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

“ မမကြူ…ဒီမှာကြည့်စမ်း…”

ကြူကြူမေ မျက်လုံးဖွင့်၍အကြည့် သူက ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်တော့ လီးတန်ကြီးက လှုပ်ရမ်း၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ မမကို…ချစ်မယ့် ဟာကြီးလေ…”

“ မင်းကလဲကွာ… ဘာတွေ… ပြောမှန်း မသိဘူး… ဟင်း…”

ကြူကြူမေ စကားမပီတော့…။ လက်က လီးကိုလှမ်း၍ ဖွဖွလေး ဆုပ်လိုက်သည်။ လီးကြီးကို မက်မောစွာ ကြည့်မိနေသော ကြူကြူမေ တွေးမိသည်။ ကောင်လေးက ငယ်သာငယ်သည် သူ့လီးက ဦးဇော်ထွန်း လီးထက်ပင် ပိုရှည်ပိုတုတ်ပြီး ပိုကြီးနေသည်။ ကြူကြူမေ သဘောကျ ကျေနပ်မိသည်။ တွေးရင်း ကြူကြူမေက ဂါဝန်ကို ဖင်ကွ၍ ခါးဆီသို့ဆွဲတင်ပေးပြီး တပါတည်း ဒူးနှစ်လုံးကို ဆွဲ၍ ထောင်လိုက်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော စောက်ဖုတ်ကြီးက နည်းတာကြီး မဟုတ်။ အမွှေးနက်တွေ ထူထပ်စွာ ပေါက်နေပြီး အရမ်းကြီးကို ခုံးထနေသည်။

အေးလွင် ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်ပြီးဖြစ်၍ ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်သွားရသည့်နည်းတူ ကြူကြူမေမှာလည်း ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဂါဝန်ပါးလေးမှာ ခါးတွင်သာ စုတင်နေပြီဖြစ်၍ တကိုယ်လုံး ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်ကာ အသားလေးတွေက ဝင်းဝင်းဝါဝါလေးတွေဖြစ်လျက် လှချင်တိုင်း လှနေလေသည်။

အေးလွင်က ကြူကြူမေ၏ ခြေရင်းဖက်သို့ရွှေ့ကာ ဒူးထောက်နေရာယူလိုက်တော့ ကြူကြူမေက ဒူးနှစ်လုံးကို သူမဗိုက်ပေါ်သို့ မတင်ကာ ကွေးလိုက်သည်။ တစ်တီတူးမလေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားသည်။ အေးလွင် ဒူးထောက်နေရာယူရင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဖောင်းထ ထူအမ်းနေသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းကြီးနှစ်ခုကြားမှ အရည်လေးတွေက စို့၍ထွက်နေသည်။ အေးလွင် လီးကိုတေ့ပြီး တစ်ခါတည်း ဆောင့်၍ လိုးသွင်းပစ်လိုက်သည်။

“ ဗြစ်… ဗြစ်… ဒုတ်… အား… အင်း… အတင်းကြီး… ပဲကွယ်…”

လီးက တဆုံးဝင်သွားသည်။

“ မမက လှတော့… စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ…”

“ ဟွန်း…ခုမှ…”

မျက်စောင်းလေးထိုး၍ ပြောရင်း လီးကို စောက်ပတ်ဖြင့် တစ်ချက်ညှစ်လိုက်သည်။ ညှစ်အား ကောင်း၍ လက်နှင့် အတင်း ဆွဲညှစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး အေးလွင်၏ စိတ်တွေက ထောင်းကနဲထသွားသည်။ အေးလွင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကြူကြူမေ၏ ကွေးတင်ထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဘေး တဖက်တချက်ဆီမှ ရှေ့သို့လှမ်း၍ နို့အုံနှစ်လုံးကို ကိုင်၍ ဆွဲသည်။ ပြီးတော့ နို့သီးလေးတွေကို ချေ၍ပေးသည်။

ဒီလိုလုပ်ရင်း စောက်ဖုတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်နေသော သူ့လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးလေး နှဲ့နှဲ့ပေးသည်။ ခဏအတွင်း စောက်ရေတွေက ထပ်မံ၍ ထွက်လာသည်။ ပြီးတော့ ကြူကြူမေ တစ်ယောက် အသက်ကို ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲ ပြင်းထန်စွာ ရှူ၍လာသည်။ အေးလွင်က မလိုးသေးဘဲ ထိုနည်းအတိုင်းဆက်၍ လုပ်ပေးသည်။ ကြူကြူမေ အားမလို အားမရဖြစ်လာပြီး လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ဖြင့် ညှစ်ညှစ်ပေးသည်။

“ ဟင်း… ဟင်း… မောင်လေးရယ်… တော်တော့ကွာ… မမ.. မ နေ တတ်တော့ဘူး…”

“ ဘာလုပ်ရမှာလဲ… မမ… လီးကြီးကို ချွတ်လိုက်ရမှာလား… ဒါမှမဟုတ်… လိုးရမှာလား…”

“ ကျွတ်…မင်း…သိပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်တာပဲ…”

“ ဒါဆို…လီးကို ချွတ်လိုက်မယ်…”

အေးလွင်က တကယ်ပင် လီးကို ချွတ်တော့မည့်ပုံဖြင့် စောက်ခေါင်းထဲ တဆုံးဝင်နေသော လီးကို ဖြေးဖြေးလေး ဆွဲထုတ်သည်။

“ အို…မဟုတ်ဘူး…မဟုတ်ဘူး…”

ကြူကြူမေ ကမန်းကတန်း ပြောသည်။

“ ဒါဆို… ဘာလုပ်ရမှာလဲ… မြန်မြန်ပြောလေ… လီးက တဝက်ထွက်နေပြီ…”

“ ကဲ… ဒီလောက်တောင် ကြားချင်နေ… လိုးကွာ… လိုး… လိုး… နာနာသာလိုး…”

အေးလွင် ပြုံးလိုက်ပြီး အပြင်သို့ တဝက်လောက် ထွက်နေသော သူ့လီးကို တစ်ခါထဲ ဆောင့်၍ လိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ လိုးပြီ… မမရေ…လိုးပြီ… ဗြစ်… ဖွတ်… ဒုတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်…”

“ ဟင်း…အင်း…အင့်…အင့်…”

အေးလွင်က ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကြီးကို အားရပါးရကြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးပစ်သည်။ ကြူကြူမေကလည်း ခါးကို အားပြု၍ အောက်မှနေ၍ ကော့ကော့ပေးသည်။

“ ဗြစ်… ဇွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… ဟင်း… ဟင်း… ကောင်းလား… မောင်လေး…”

“ သိပ်ကောင်းတာပဲ မမရာ… မမရော ဟင်…”

“ မင်း…လိုပဲ…”

“ ဗြစ်… ဒုတ်… ဖွတ်… ဇွတ်… ပလွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… ပွတ်…”

အေးလွင် ခပ်သွက်သွက်ကြီးကို ကောင်းကောင်းလိုးနေသည်။ ကြူကြူမေ၏ လက်တစ်ဖက်က သူ့နို့တွေကို ကိုင်ထားသော အေးလွင်၏ လက်ဖျံတစ်ဖက်ကို လာကိုင်ကာ အားမလို အားမရဖြင့် ဆုပ်ညှစ်သည်။ စောက်ရည်တွေက မတရားကြီး ရွှဲနစ်၍ ထွက်လာကြသည်။

“ ဖွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… ဗြစ်… ဟင်း… မှောက်ချလိုက်… မမပေါ်ကို… မှောက်ချလိုက်…”

ကြူကြူမေက အသဲအသန်ပြောရင်း သူမဗိုက်ပေါ် ကွေးတင်ထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားပေးလိုက်သည်။ အေးလွင်က သူမအပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်တော့ ကြူကြူမေ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက အေးလွင်၏ ခါးကို ညှပ်၍ ချိတ်တင်လိုက်သည်။

“ ဖွတ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ပလွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… ပွတ်… ဗြစ်… အင့်… အင့်… အင့်… နို့တွေစို့ပေး… အင်း… ဟင်း… အား…”

အေးလွင်က နို့တစ်လုံးကို ဆွဲစို့လိုက်ရင်း အဆက်မပြတ် ကော့၍ လိုးသည်။ ကြူကြူမေ တစ်ယောက် မျက်လုံးမဖွင့် တော့ဘဲ တဟင်းဟင်းဖြစ်ကာ အေးလွင်၏ ကျောပြင်ကြီးကို ဖက်၍ထားသည်။

“ ပလွတ်… ဖွတ်… ပြစ်… ပြစ်… ဖွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… ဟင်း… အင်း… အင်း… ဆောင့်…. အား…ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ… နာ နာ ဆောင့် စမ်း ပါ… မောင်… ရယ်… အား… ဟား… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”

ဒီလောက်ဆောင့်နေသည့်ကြားမှ ထပ်၍ ဆောင့်ခိုင်းနေပုံထောက်တော့ ကြူကြူမေ ပြီးချင်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် အေးလွင်က အားသွန်၍ ဆောင့်ဆောင့် လိုးပစ်လိုက်သည်။

“ ဗြစ်… ဗြစ်… ပွတ်… ဗြစ်… ပလွတ်… ဖွတ်… ဗြစ်… ဒုတ်… ဗြစ်… ဖွတ်… ဗြစ်… အား… ဟား… အင်း… ဟင်း… ကောင်းလိုက်တာ… မောင်ရယ်… အား… ဟား… ဆောင့်… ဆောင့်… အင့်… အင့်…ဗြစ်… ဗြစ်… အ… ဟ… သိပ်ချစ်တယ်… မောင်ရယ်… အား… ဟင်း…… ဟင်း… ဗြစ်… ပလွတ်… ပွတ်… ဗြစ်… အ… အ… ပြီး… ပြီး… မမ… ပြီးတော့မယ်… အ… ရှီး… ပြီး… ပြီး… အား… ဟား…”

“ မမ… အား… အင်း… ကောင်းလိုက်တာ… မမ ရာ… အား… ဟ… အား… ဗြစ်… ပွတ်… ဖွတ်… ဗြစ်… အား… သိပ်… ချစ်တယ်… မမရယ်… အား… အင်း… ဟင်း… ကျနော် လည်း… ပြီး… တော့မယ်… မမ… အင့်… အင့်… အင့်… ဗြစ်… ပွတ်… ဗြစ်… ဗြစ်… ပြီး… ပြီး… အား… ဟင်း… ဟင်း…”

အေးလွင်က အပေါ်က အားရပါးရ ဆောင့်ပေးသလို ကြူကြူမေကလည်း အောက်မှနေ၍ အားရပါးရ ကော့ကော့ပြီး ပင့်ဆောင့်ပေးလိုက်ရာ အချက် (၅၀) လောက် တက်ညီလက်ညီ ဆောင့်လိုက်သောအခါတွင်တော့ တဟင်းဟင်း တအီးအီး ငြီးရင်း ကြူကြူမေက အေးလွင်၏ လီးတန်ကြီးအား စောက်ပတ်အတွင်းသားများဖြင့် အားပါးတရဖျစ်ညှစ်ရင်း ပြီးသွားသလို အေးလွင်ကလည်း ကြူကြူမေ၏ အားကောင်းလှသော စောက်ပတ်ညှစ်အားကြောင့် မထိန်းနိုင်တော့ပဲ လီးထိပ်ဖူးကြီးအား ကြူကြူမေ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ဖိသွင်းထိုးစိုက်၍ သုတ်ရည်များကို တဗြစ်ဗြစ် ပန်းထုတ်ရင်း နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ ပြီးသွားကြလေတော့သည်။

————————————————-

နောက်ပိုင်းတွင်တော့ အေးလွင်က သူ့အခန်းတွင် မအိပ်တော့ဘဲ ကြူကြူမေနှင့်အတူ ညစဥ်သွား၍ အိပ်လေသည်။ ဦးဇော်ထွန်း ရောက်လာသောနေ့များတွင်တော့ အေးလွင်မှာ သူ့အခန်းသူပြန်၍ အိပ်ရင်း ချစ်ခရီး ဆက်ခဲ့လေတော့သည်။



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



ဆွဲအားကောင်းတဲ့ အချစ်လေး (စ/ဆုံး)

ဆွဲအားကောင်းတဲ့ အချစ်လေး (စ/ဆုံး)                     

ရေးသားသူ - ဖိုက်တာမင်း

မှတ်မိနေသည်။ ပါတိတ်အဆင်အပြင်ပွင့်တွေ… လှပသော လိပ်ပြာလေးများ နားနေဟန် ဒီဇိုင်းနှင့် ထမီကို ဝတ်ထားသည်။တင်ပါး အလုံးအထည်က. . အလွန်အမင်းကြီးတာမျိုးမဟုတ်..ကျစ်လစ်လှပသော ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖေါ် ဆောင်သည်။အရပ်အမောင်းက.. .မြန်မာမိန်းကလေးထဲတွင် ခပ်ရှားရှား အရပ်မျိုး ငါးပေ လေးလက်မခန့်မြင့်သည်။ အရပ်မြင့်သဖြင့် ပေါင်တန်ကြီးတွေက ရှည်သွယ်ကြသည်။

လုံးပတ် အတော်ထွားကြိုင်းပုံက.. .အချိုးအဆစ် ဦးစားပေး ထုလုပ်ထားသော ပန်းပုရုပ်နှယ်လှပပြေ ပြစ်လွန်းသည်။ ဘလောက်စ် အင်္ကျီလက်ပြတ် အဝါလေးအောက်မှ မစို့မပို့ယဉ်ယဉ်လေးကြွားရွား နေ သော ရွှေရင်အစုံက ရင်သပ်ရှူမောစဖွယ်..အထက်မှ အောက်သို့ ပြန်လည်သုံးသပ်လျှင်..မျက်နာသွင်ပြင်၏ ရိုးသားတည်ငြိမ်မှု…အိန္ဒြေသိက္ခာ ပြည့်ဝမှုတို့က စာဖွဲ့မကုန်အောင်…ခန့်ညားတည်ကြည်သည်။

သူ့အလှကို ရေးဖွဲ့ပါဟု ဆိုလျှင်..မျက်ခုံးလေးတစ်ဖက် နှာတံလေးတစ်ချောင်း နှုတ်ခမ်းလေးတစ်လွှာ သွားကလေးတစ်စေ့နှင့်ပင်..ကျမ်းစာတစ်ဆောင်အထိဖွဲ့လောက်သူဖြစ်သည်။

အထူးရေပန်းစားသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်အလှကိုမူ ကဗျာဆရာ အချို့က..ကဗျာဖွဲ့ကြသည်။ သီချင်းသ မားကလည်း.. သီးချင်းစပ်ကြသည်။ဗွီဒီယို သမားအချို့ပင် ရှာဖွေ တွေ့ရှိပြီး စကားကမ်းလှမ်းခဲ့ကြ ဖူးသည်။ သို့သော် သူမက အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဝင်စားမှု မပြခဲ့… အလှနတ်ဘုရား ဗီးနပ်စ် အလှကို ကမ္ဘာကျော်အောင် ရေးဖွဲ့ခဲ့သော စာရေးဆရာကြီးသည် စင်စစ်.. အိခိုင် ဆိုသောမိန်းကလေးကို မ တွေ့ဘူးခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်ဟု.. တင့်ဆွေထင်သည်။ ဗီးနပ်စ် အရုပ်ကို တင့်ဆွေ တွေ့ဖူးပါသည်။ အိခိုင် ဆယ်ပုံ ပုံ၍ တစ်ပုံမမှီသော..ဤရုပ်ထုသည်ဘဇာကြောင့် ကမ္ဘာကျော်ခဲ့သနည်းဟု ယနေ့ထိ အဖြေ မပေါ်….။

အလှဘုရင်မဆိုသော ကလီယိုပက်ထရာ ကို သူလူကိုယ်တိုင် မမြင်ဘူးခဲ့သော်လည်း ..အိခိုင်လောက် မလှသည်ကိုတော့..သူကျိန်တွယ်ပြောရဲသည်။မိုနာလီဇာ ၏အပြုံးဆိုသော ပန်းချီကားကလည်း ကြံဖန်ပြီး ဈေးကောင်းနေသည်။ အိခိုင်..မပြုံးပဲ တည်တည်ကလေးကြည့်နေသည်ကပင် မိုနာလီဇာ ထက်အဆတစ်ရာ သာလေသည်။ မြန်မာရာဇ ဝင်တွင် ဥမ္မာဒန္တီအလှသည်..မြင်သူတိုင်း ရူးသွပ်ရသည် ဟုလောက်သာပါသည်။ တင် ရင် ခါး ဘယ်မျှ အရပ်အမောင်း အတိအကျမပါ။

ပပဝတီကိုလည်း ခုနှစ်ဆောင်တိုက်ခန်း မီးမထွန်းဘဲ လင်းလောက်အောင်လှပြန်သတဲ့..ဘာတွေလဲ.. ရှုပ်နေတာပဲ..။အိခိုင်အလှကို အဲဒီ..ဒဏ္ဍာရီတွေထဲကအလှတွေနဲ့ မယှဉ်နဲ့..အရေးမပါတာ မလုပ်နဲ့…။တင့်ဆွေ..စိတ်ထဲ၌ အိခိုင်ထက် လှသူတောင် အိခိုင်လောက်လှမည်မထင်ပါ..။

အိခိုင် ဆိုသည်က တင့်ဆွေဘဝ၏ ထိပ်ထားဧကရီ..။ ခန်းနားကြီးကျယ်လှစွာသော အဆောက်အဦး များစွာဆီသို့ တင့်ဆွေ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကြက်သရေရှိသော အဆာက်အအုံကြီးက ငွေကုန်ကျေးကျ ခံတာက လူအင်အား မခန့်သား မလှပ။ အိမ်တံစက်မြိတ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်ခွအုံလေး တစ်အုံ ကပင် တင့်ဆွေအတွက်..ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ ပေး၍မရောင်းနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

အိခိုင်စီးသော ဖိနပ်ကလေးကို ကာလတန်ဖိုးနှင့် တစ်ရာပတ်ဝန်းကျင် သတ်မှတ်ကြမည် ဖြစ်သော် လည်း သူကမူ ပြတိုက်တစ်ခု၌ ကတ္တီပါခံပြီးတောင် ပြထားချင်သေးသည်။ အိခိုင် အသုံးအဆောင်နှင့် ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးကို မဆိုထားနှင့် နေရာင်မှာကျသော အရိပ်ကလေးကိုပင် တင့်ဆွေ ဈေးမ ဖြတ် နိင်အောင် တန်ဖိုးကြီးမားစွာ ထားသည်။သို့သော်..အိခိုင်သည် ယနေ့ထိ သူနှင့်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ် ချေသည်။

“ ဟေ့ကောင်…စောက်ရူး..ဖွန်ကြောင်…”

“ ထွန်းလွင်..အဲဒီကောင် ပါးစပ်ကို ရာဘာဖိနပ်နဲ့ ကောက်ပိတ်ထားလိုက် စမ်း..”

“ ဟာ…မှားးပါတယ်ဗျာ…”

သူငယ်ချင်း သုံးယောက် ဆုံမိလျင်..နောက်ကြ ပြောင်ကြနှင့် ရယ်မောစရာများပြောကြသော်လည်း.. သူတို့သုံးယောက်လုံး ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြသည့်…ညီအစ်ကိုများလို နေကြသည်။

“ မနက်က အိခိုင် ဈေးသွားတာ..တွေ့တယ်..”

“ ဘယ်သူပါသေးလဲ…အောင်မင်း..”

“ သူတစ်ယောက်ထဲပါပဲ..ပြန်တောင်ရောက်ရောပေါ့…”

အောင်မင်း ပါးစပ်မှ ပြောရင်း..လက်က…ထွန်းလွင်ကိုလှမ်းကုတ်ပြီး မေးငေါ့ပြသည်။ ထွန်းလွင်ရယ်၍ သာနေသည်။

“ လုပ်ကွာ..လက်ဖက်သုတ်မှာ..လက်ဖက်စားရင်း စောင့်ကြတာပေါ့..လာတော့လဲကြည့်…ကြည့်ပြီး တော့ပြန်..ဒါပဲ..”

“ အင်း..မင်းအလုပ်က..ဒါပဲ မှုတ်လား..”

စကားအဆုံး၌ အောင်မင်း သက်ပြင်းချသည်။ ထွန်းလွင်က ခေါင်းကိုခါရမ်းပြီး ဆေးပေါ့လိပ်ကိုရှိုက် ကာဖွာပြီးမှ…

“ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ..”

“ ချစ်ဖို့လေ…ချစ်ဖို့..ဟဲဟဲ…ဟဲ”

“ ငါ..အကောင်းမေးတာပါ…ချစ်တယ် ဆိုတာနဲ့ ဖိုက်တာနဲ့…ဘာကွာလဲ..”

“ ဟာ…ကွာတယ်ကွ..မင်းကလဲ သဘောကြီးဖြစ်ပြီး..”

“ ကဲ..ရှင်းစမ်းကွာ..”

“ ဖါ…ကိုဖိုက်တာ..ချစ်လို့ မှုတ်ဖူး…ဒါက တစ်အချက်..မတူညီတဲ့ ဖိုမလိင်အင်္ဂါတွေ ကာမစပ်ယှက် တာကို အချစ်နဲ့ရောရင်..အရမ်းသေးသိမ်သွားလိမ့်မယ်..”

“ အေးပါ…မင့် အချစ်အဘိဓမ္မာကို အနက်ဖွင့်ပါ..”

“ အနက်ဖွင့်ဖွင့်.. အဖြူဖွင့်ဖွင့် အချစ်ကို ငါနားလည်သလိုပြောမယ်… ကြောင်ကလေးကို ချစ်တယ်.. ကဲ..အဲဒါ..ဖိုက်ဖို့မှုတ်ဖူး..ဒါ..နှစ်အချက်..”

တင့်ဆွေ လူတတ်ကြီးလုပ်ပြီး..ဒိုင်တွေ လွှတ်လေ၏။ ငှဲ့ပြီးသား ရေနွေးခွက်ကို ယူသောက်လိုက် သေးသည်။

“ ပန်းတစ်ပွင့်ကို မြတ်နိုးတယ်…အဲဒါ..ဖိုက်ဖို့လား..သုံး..”

“ တော်စမ်းကွာ.. .အဲဒါ…ဒိုင်ကြောင်တွေကွ မှတ်ထား..အိခိုင်ဟာ မိန်းမ..ခွေးမဟုတ်ဘူး..ကြောင်မ ဟုတ်ဘူး..အဲ..ပြီးတော့ ပန်းပွင့်လဲမဟုတ်ဘူး..မိန်းမတစ်ယောက်ကိုယူပြီး..အပုတ်ခံထားတဲ့ကောင် ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ..မင်းတစ်ကောင်ပဲရှိမယ်…တင့်ဆွေ”

“ တစ်နေ့လာ ကြည့်ပြီးပြန်…အိမ်အထိ အနံ့ခံပြီးပြန်..ဒါဘာလုပ်တာလဲ..မင်းဥစ္စာ..စောက်ရေးမပါ တာ..အခွင့်အရေးရတုံး..ရွှီးပါဆိုမှ…ရှိူးနေရုံနဲ့ပြီးမှာလားကွ…”

သူ့အစား သူငယ်ချင်း အောင်မင်းနှင့် ထွန်းလွင် အားမလိုအားမရဖြစ်နေကြရသည်။ ထိုစဉ်..သူတို့ ထိုင်နေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့မှ အိခိုင်..ဈေးခြင်းတောင်းလေးဆွဲပြီး .. ခပ်သွက်သွက်ကလေး လျောက်သွားလေသည်။

“ ဟေ့..သွားပြီ…လိုက်ဟ…အာ…ဆေးလိပ်ကို ထားခဲ့…”

တင့်ဆွေ..ကယောင်ကတမ်းနှင့် အိခိုင်နောက်သို့ ထလိုက်သည်။ ဝင့်ထည်ခန့်ညားလွန်းသော အလှ ဘုရားမလေးနောက်မှ တင့်ဆွေ အရိပ်လို ကပ်ပါသွားသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ကျန်ရစ်သော အောင်မင်းနှင့် ထွန်းလွင်က လက်ဖက်ရည်ဖိုးရှင်းပြီး ပြိုင်တူထကာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ထွက်ခွါသွား ကြသည်။

သူတို့ပြောလဲ ပြောချင်စရာဖြစ်သည်..အိခိုင်..သူ့အိမ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ ကပ်လိုက်သွား သည်။ ပြီး…အိမ်သုံးလေးလုံးကျော်မှ ပြန်လှည့်လာသည်။ တင့်ဆွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ပြန်ရောက် လာသောအခါ.. ဟိုနှစ်ကောင်မရှိတော့ဘူး..။တစ်နေ့တာ ဝတ္တရားကို ကျေပြွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးသော စစ်သူရဲလို.. သူ့အိမ်သို့ ကျေနပ်ရွှင်လန်း စွာပြန်သွားခဲ့လေသည်။

.........................................................................................................

“ ဟော့တော့…ဖိနပ်ကလဲ..ဒုက္ခပါပဲ…”

အိုခိုင် ဖိနပ်ကလေးကို ကုန်းကောက်လိုက်သည်။ လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိပ်ကလေးကို ချိုင်း၌ညှပ်ပြီး သဲကြိုးပြတ်သွားသော ဖိနပ်ကိုကိုင်ကြည့်နေသည်။

“ ဖိနပ်ပြတ်သွားတယ်ထင်တယ်..ဟုတ်လာ…”

“ အာ…အင်း…ဟုတ်ကဲ့…”

“ ပေး….အစ်ကိုက ဖိနပ်ချုပ်သမားပါ…”

သားနားရည်မွန်သော …လူရွယ်က…အိခိုင် ဖိနပ်ကလေးကို မပေးခင် ဆွဲယူပြီး အသင့်ပါလာသော ဖိနပ်ချုပ်အပ်နှင့် ချုပ်ပေးလိုက်သည်။

“ ကျေးဇူး…နော်…အစ်ကို…”

“ ရပါတယ်…”

လူရွယ်က..လက်နှစ်ဖက်ခါပြီး..မပြုံးမရယ် ထွက်သွားသည်။ ဖိနပ်ချုပ်သမားက ဂျင်းပင်နှင့် တီရှပ်နှင့် ဝေါ့ကင်းရှူးကို စီးထားသည်။ဝင်ငွေ ကောင်းလို့လားမှ မသိတာ..အခိုင် အမှတ်တမဲ့ပင် ကျူရှင်မှ ပြန်ခဲ့သည်။ ဖိနပ်ချုပ်သမားကို မေ့ပျောက်ပျောက်ထားလိုက်၏။

“ အို…ဒုက္ခပါပဲ..မိုးရွာနေတဲ့..အထဲ…”

ထီးကိုင်းက ကျိုးပြန်သည်။ သူရောက်လာပြန်သည်။

“ ထီးကိုင်း ကျိုးသွားတာလား…ခဏလေးနော်…အစ်ကိုက ထီးပြင်သမားပါ…မကြာပါဘူး..”

လွယ်ထားသော သားရေကင်ဘတ်ထဲမှ ကရိယာများထုတ်ပြီး ထီးကိုင်းကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

“ ဟို..လေ….ဟိုတစ်ခါ…”

“ အော်…အင်း…ရပါတယ်..”

အိခိုင်ရဲ့စိတ်ကို ဖမ်းစားစ ပြုလာသည်။ ဘယ်သူလဲ..ဘာလဲ…ဘာကြောင့် အိခိုင် အခက်တွေ့တိုင်း သူပေါ်ပေါ်လာရတာက…အိခိုင်နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတာများလား…ဟုတ်မှာ..

“ အစ်ကို…နာမည်က…ဘယ်သူလဲဟင်….”

“ လိုအပ်လို့လား…ညီမရယ်..”

“ လိုအပ်တာပေါ့…ကျေးဇူးရှင်ပဲ…ဥစ္စာ..”

မျက်စောင်းလေးထိုး..နှုတ်ခမ်းလေးစူဆောင့် စောင်းကာ ပြောလိုက်သော မျက်နာလှလှလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ…သူက ..ရယ်သည်။ပြီး… အအေးဖိုးကို သူရှင်းပေးလိုက်သည်။

“ နောက်တခါတွေ့ရင်..အစ်ကို ပြောမယ်နော်…ညီမ…”

“ ကြည့်ပါလား..အစ်ကိုဟာလေ…တစ်မျိုးကြီးပဲ…”

သူ့မျက်နာ၌ လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးရင်း ဟွန်ဒါဆိုင်ကယ်ကလေးပေါ်သို့ ခွစီးကာ ဝေါကနဲ ထွက်သွားလေသည်။

“ ဖိနပ် ချုပ်ပေးတာ..ထီးပြင်ပေးတာလေးတွေက ရင်းနှီးမှုကို ရယူလိုက်တာ..နာမည်မေးတာကို မပြော ပဲနဲ့..ထွက်သွားတာက စိတ်ဝင်စားမှု ပိုအောင်လို့”

“ တော်ပါတယ်ဗျာ…တော်ပါပေတယ်..”

“ အဲဒီတော့ အချစ်ဟာ စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်နိင်မှုကလဲ စတင်ပေါက်ဖွားလာနိင်တယ်..အဲဒါ..ပထမ ဆုံး..အဖြေ”

ကျန်နှစ်ယောက်က အထင်မကြီးစွာ..ရယ်ပြသည်။

“ အေးလ…ဇာတ်သိမ်းအောင်တော့ ကြည့်သေးတာပေါ့…”

“ ဟင့်….အိခိုင်ကို…အဲလို…မလုပ်နဲ့ကွာ…မနေတတ်ဘူ..”

“ ချစ်လို့ပါ…အိခိုင်လေးရယ်…”

“ ချစ်တာနဲ့… ဒါကိုင်တာနဲ့ ..ဘာဆိုင်လဲ…လို့…”

ရဲရဲနီနေသော မျက်နှာလေးကို သူက ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ ပြောလေ..ဘာဆိုင်လို့လဲ…ကဲ…”

“ ဆိုင်တာပေါ့..အိခိုင်…ဖိုမ..ဆက်ဆံမှုဆိုတာ..အချစ်ရဲ့ .. အထိရောက်ဆုံး သက်သေတွေပဲပေါ့..အချစ် ရယ်..”

“ သွားပါ.. .သူလိုရာဆွဲပြော…နေတာ..ခစ်ခစ်..”

သူ့မျက်နှာသည် အိုသလို ညိုမှိုင်းသွားသည်။ သူငိုင်သွားတော့လည်း…အိခိုင်..မနေတတ်..မကြည့် ရက်..။

“ ကဲ..ချစ်လေ…ဘာလို့မျက်နှာကြီးက အို သွားရတာလဲ..”

“ အိုခိုင်ကမှ…အစ်ကို့အလိုကို မလိုက်တာ..”

“ အစ်ကို့အတွက်ဆိုရင်လေ…အိုခိုင်ကိုယ်လုံး..တင် မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုရယ်..နှလုံးသားကိုပါ..ပေးဝံ့ သူပါ..ယုံပါ အစ်ကိုရယ်…”

ချစ်ရသော အစ်ကိုထံမှ.. . မယုံသင်္ကာမှုမျိုးကို အိခိုင် မလိုချင်ပါ…ဘာမဟုတ်သော ကိစ္စလေးနှင့် အိခိုင် အစ်ကို့အမုန်းမျိုးကို မလိုချင်ပါ..အိခိုင် လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို ပုဆိုးအောက်မှ တောင်စပြု လာသော အစ်ကို့ ဟာကြီးကို အရဲစွန့်ပြီး ခပ်တင်းတင်းလေး ကိုင်ပေးလိုက်သည်။

အစ်ကို့ ကိုယ်လုံးသည် ဆတ်ကနဲ တောင့်တင်းသွားသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အနမ်းရိုင်းကြီးများက အိခိုင်ပါးပြင်မို့မို့လေးကို .. ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လာသည်။

အိခိုင်..လက်ဖဝါးထဲ၌..ပူနွေးစွာ ကိုင်ထားမိသော အစ်ကို့ဟာကြီးက လက်ဆုပ်လက်ကိုင်မက ကြီး မားသည်။ ဒါကြီးကို ယခုကဲ့သို့ ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပေးနေရသည်ကို အိုခိုင်မှာ ရင် တလှပ်လှပ် ခံစားရပြီး မောဟိုက်နေသည်။

“ ချစ်…မယ်ဆို..မောင့်….”

အစ်ကို့ မေးစေ့ကို ခေါင်းလေးနှင့် တိုးဝှေ့ရင်း အရှက်မျက်နာလေး ဝှက်ခါ..အသံတုန်လေးနှင့် ဆို သည်။

“ နောက်တစ်ခါတွေ့မှ…အိမ်တစ်အိမ်ကို သွားကြရအောင်နော်…အိခိုင် အဲဒီမှာ မောင်တို့အချစ်ကို အကောင်အထည်ဖေါ်ပြီး …အားရအောင် ချစ်ကြရအောင်နော်..”

မောင့် အသံတို့က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည်။ တစ်ခုခုကို အကြိပ်အနယ် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်နေ ရသလိုမျိုး..မောင်သည် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာနေသည်။ အိခိုင်က မောင့်မျက်နာကို အထူး အဆန်းငေးကြည့်မိသည်။ မောင်သည် သန့်ပြန့်မွန်ရည်ရုံမှအပ လှပလွန်းသူတစ်ယောက်ဟု မဆို နိုင် ပါ။

“ မောင်…အိခိုင်ကို တစ်ကယ်ချစ်တာ…နော်…”

မောင်က ပြုံးရုံလေးပြုံးပြီး..ခေါင်းကိုငြိမ့်သည်။

“ ဘာကို…ချစ်တာလဲ…ဟင်..”

“ အားလုံးပေါ့..အိခိုင်…ဒါရော…ဒါရော…ဒါရော…”

မောင့် လက်ညိုးကြီးက အိခိုင် နို့ကိုထိုးပြသည်။ အိခိုင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိုးပြသည်။ နောက်ဆုံး အိခိုင်ပေါင်ကြားမှ ဆီးခုံမို့မို့လေးကို ဖိထောက်ထားပြီး ခပ်ရွရွလေး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

“ အိခိုင်…မောင့်ကို ဘယ်လိုချစ်မှန်း မသိဘူးကွယ်…”

တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော နှုတ်ခမ်းလေး မဟတဟဖြင့် အိခိုင်..ညီးညူလိုက်ရှာသည်။ မောင့်လည် ပင်းကို ဖက်၍ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆွဲယူသည်။မောင်က လည်ပင်းကြီး တောင့်ထားပြီး တင်းခံ၏။

“ ပြန်ကြရအောင်….အိခိုင်ရယ်…နော်..”

တုန်ခပ်သော အသံလှိုက်လှိုက်ကို အိခိုင် တအံ့တသြော ကြားလိုက်ရသည်။ အိခိုင်ရင်ထဲ..မအီမလည် ကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။မောင့်ထံမှ ချိုအီသင်းထုံသော အနမ်းကို အိခိုင် မျှော်လင့်နေခဲ့မိရာမှ…လျင်မြန်စွာ နေဝင်သွားသော အပျော်နေ့ကလေးကို အိခိုင်နှမျောသတစွာ…ဖြင့်လွမ်းကျန်ရစ်သည်။

“ နောက်…ဘယ်တော့မှ…တွေ့မှလဲ …မောင်..”

“ အိခိုင်…အားတဲ့ တစ်နေ့ပေါ့…အိခိုင်”

“ အိခိုင်က…မောင့်အတွက်ဆို..အမြဲ အားနေသူပါနော်…”

“ ငါ…ငါ…မင်းကို မယုံဘူး…ထွန်းလွင်…”

ထွန်းလွင်…အဝေးသို့ နောင်တကြီးစွာရသော မျက်နာဖြင့်ငေးနေမိသည်။ ရင်၌..နာကြင်ကြေကွဲရ သည်။ အလှပေါင်းစုံသော အလှရုပ်မကလေး..အိခိုင်ထံမှ…အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း တင့်ဆွေက.. အိခိုင်ရူးရူးနေရှာသော…အိုခိုင်၏ ဘဝဧကရီသခင်ဖြစ်ထိုက်သော တင့်ဆွေက..ထွန်းလွင်ကို..မယုံ…။

“ ငါပြောသလိုသာလုပ်ပါ…တင့်ဆွေရာ…မင်း…အိခိုင်ကို ..မင်းရရစေ့မယ်..ဒါပေမယ့်..ချစ်လာအောင် တော့…မင်း ကြိုးစားရမှာနော်…”

“ ထွန်းလွင်…ဒါ..ဗွီဒီယို ရိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးကွ..မဖြစ်နိုင်တာတွေ..လျောက်မလုပ်နဲ့..”

“ တင့်ဆွေရာ…ဒါဟာ ဗွီဒီယိုဆိုရင် ကဒ် လို့အော်ပြီး..ရိုက်ကွင်းကို ဖျက်ပြစ်လိုက်တာ ကြာပြီ..မင်းသိ ရဲ့လား…တောက်”

သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး..အောင်မင်း သက်ပြင်းချသည်။ ထွန်းလွင်၏ နီရဲနေသော ဒေါသမျက်နာကို ကြည့်ပြီး…

“ မင်းဟာက…အပျက်အပျက်နဲ့ နှာခေါင်းသွေးထွက်ကုန်ပြီ..ထင်တယ်..ထွန်းလွင်..”

“ အလှုပ်ရှားဆုံး အပိုင်းကို ကျော်လွန်သွားရင် ဇတ်လမ်းဆိုတာ…ဇတ်ရှန်ကျသွားတတ်တာပါပဲ…ပြီး တော့.. ဇာတ်ပေါင်းပြစ်လိုက်…ဟား ဟား ဟား…”

“ မောင်…အိခိုင်ကို..ဘာလုပ်မလို့ ခေါ်လာတာလဲ ဟင်…”

“ အိခိုင်… သိနေပါတယ်… မှုတ်ဖူးလား…”

“ သွား…မသိပါဘူး…ဘာလဲ မသိဘူး..”

“ မောင်…ပြောရမလား..တကယ်…”

“ ပြော…တကယ်ပြော..”

လက်ကိုင်ပုဝါ ဒေါင့်စွန်းလေးကို ဆွဲဆန့်..ရှေ့သွားလေးနှင့် ကိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ လိုး…မလို့….အိခိုင်ကို..မောင်က..လိုးမလို့…ကဲ..”

“ အယ်…သွား…မောင်…ညစ်ပတ်…”

အိခိုင် မျက်နာလေး ရဲရဲနီနေပြီး မောင့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝှေ့မိသည်။ မောင့်ပုဆိုးစကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ကိုင် တွယ်ရင်း ရင်တွေခုံနေသည်။မောင့်…ထွက်သက် မှုတ်သံကြီးက ပြင်းထန်လာ၏။ နွေးထွေးသော လေသံများက အိခိုင်လည်ဂုတ် သားလေးကို တိုးဝှေ့သည်။ မောင့်ပေါင်ကြားမှ..မတ်တောင်လာသော ပစ္စည်းကြီးကို..အိုခိုင်..မသိမ သာလေး..ငှဲ့စောင့်ကြည့်သည်။

မကြာမီ…ဒါကြီးသည် အိခိုင်၏ အပျိုစင်ရွှေရတနာ လှိုင်ခေါင်းလေးထဲသို့ ထိုးဖေါက်ပြီး မွှေနှောက် တော့မှာပါလား ဟူသောအသိက အိခိုင်..ရင်အစုံကိုဗြောင်းဆန်အောင် ခုန်စေသည်။ အိခိုင်..လက်ဖျား တွေ အေးစက်လာသည်။သွေးဆုတ်ချင်လာသည်။ မောင့်အတွက် အိခိုင်..ချစ်သောမောင့်အတွက် အိခိုင် သတ္တိမွေးရပါမည်။

“ အထဲ…သွားမယ်…မောင်ရယ်နော်…”

“ ခဏနေပါအုံး…အိခိုင်လေးရယ်…မောင့်ရင်တွေ တုန်လွန်းလို့ပါ…”

မောင့်အပြောကို အိခိုင်…တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း မောင့်ရင်အုပ်ကြီးကို လက်သီးဆုတ် နုနုလေးဖြင့်ထုရိုက် လိုက်သည်။

“ ဆန်ကြမ်းကြီးက စီးအုံး…စီးအုံး…ကဲကဲ…”

“ အား…အား….အိခိုင်..”

“ ဟင်…မောင်…ဘာဖြစ်တာလဲဟင်..”

“ နာလို့…အိခိုင်ရဲ့…ရင်ဘတ်မှာ အနာစိမ်းပေါက်နေတယ်…”

“ ဟယ်…မောင်ရယ်…အနာစိမ်းက ရင်ဘတ်မှာ ပေါက်ရသလား..အိခိုင်မသိလို့..ထုမိတာပါ ပြစမ်းပါ အုံး”

မောင့်…တီရှပ် အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး…စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသော အမွှေး မျှင်လေးများက ချက်အောက်နားတွင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အိခိုင်..မသိဟန်ဆောင်ကာ..ရင်အုပ် ကို ပွတ်သပ်ကြည့်သည်..အနာစိမ်းမတွေ့..

“ ဘယ်မှလဲ..သွား…မရှိပဲနဲ့…မောင်ဉာဏ်ကြီးပဲ…”

“ အိခိုင်…ဘာတွေ့လဲ…ပြောလေ..”

“ ဘာမှ..မတွေ့ပါဘူး…ဟွန်း…မောင်ညာတာ”

“ စဉ်းစားပါဦး…အိခိုင်တွေ့ပါတယ်လေ…”

“ အမွှေးတွေပဲ တွေ့တယ်…အမွှေး…ကဲကဲ…ကဲ”

မောင့်ရင်ကို ထပ်ထုရင်း…မတ်တောင်နေသော မောင့်ဟာကြီးပေါ်သို့ ကိုယ်လုံးလေးကို ပြစ်လှဲချ လိုက်သည်။ ညာလက်မောင်းလေးက…မောင့်ဟာကြီးကို ထိတွေ့မိနေသည်။ လုံးမာသော အထိအ တွေ့ကြောင့် အိခိုင် အလွန်အမင်း လိုလားလာသော ဆန္ဒများ တဖွားဖွားပေါ်လာသည်။

“ ကဲ..သွား..အပြင်မှာ..ရှက်စရာကြီး..”

“ အိပ်ခန်းထဲကျရင်..ဘာလုပ်မှာလဲ…အိခိုင်..”

“ အာ…မသိဘူး…မသိဘူး..”

နှုတ်ခမ်းကို ချွန်နေအောင် စူပြစ်ရင်း အိခိုင် ခပ်ကျယ်ကျယ်ကလေးပင် အော်လိုက်လေသည်။ မျက် နာလေးက အိုထားသော်လည်းမျက်လုံးလေးများက ရိပ်ရိပ်လေးပြုံးနေကြသည်။

“ အိခိုင်ကို…မညှင်းဆဲပါနဲ့…မောင်ရယ်…”

“ မောင်သိပါတယ်…အိခိုင်လေးရယ်…ကဲထ..ထ..အိခိုင်..ရေချိုးအုံးနော်…မောင်လဲချိုးမှာ..”

“ တူတူ..ချိုးမယ်လေ..”

လေသံ မပွင့်တပွင့်လေးဖြင့် အိခိုင်ပြောလိုက်သည်။ မောင့်မျက်နာသည် ကြေကွဲခြင်းများဖြင့် ဆို့နင့် နေသည်။

“ မောင်က…ရှက်တတ်လို့ပါ…”

“ ကြည့်ပါလား..သူ့ ဘက်ကချည်း နာနေသေးတယ်..”

သည်တစ်ချီ ထုဟန်ပြင်သော လက်ကလေးအစုံကို ဆွဲယူပြီး ထူပေးလိုက်သည်။

“ ပြောင်အောင်..ပွတ်ခဲ့နော်…”

“ ဟိတ်…သွားကွာ…”

မကြည့်ရဲတော့..မောင်ပြပေးသော ရေချိုးခန်းလေးထဲသို့ အပြေးကလေး ဝင်ခဲ့သည်။ မောင်သည်.. အိခိုင်အပေါ်၌ တန်ဖိုးထားတတ်သည်။အိခိုင်ဤမျှ ညွတ်ပြောင်းနေသည့်တိုင် အလွယ်တကူ..မချွေ ခူး..။

အိခိုင်..ထမီလေး ရင်လျားပြီးမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသည်။ ရေလဲထမီ မပါဘူး…ရေချိုးခန်းက ကျယ်ဝန်းသည်။ အိပ်ယာနှင့် တွဲထားပြီး…ဆယ်ပေခန့် ရှစ်ပေခန့် ကျယ်သည်။ တစ်ကြိမ်မျှ..ကိုယ် တုံးလုံးမချိုးဖူးသေးသော်လည်း..ထမီ..ရေစိုမည် စိုးသောကြောင့် ထမီလေးကို ခြေမှကျော်၍ ချွတ် လိုက်သည်။

...........................................................................................

ဖြူဝင်းတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှသည် ရက်ရက်စက်စက် လှပလွန်းလှသည်။ အိမ်သာတံခါး ကိုဟ၍ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်နေသော တင့်ဆွေက ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထွန်းလွင် ညွှန်ကြား သည့်အတိုင်း ရေချိုးခန်းထဲ၌ အဝတ်မဲ့စွာဖြင့် သူအရင်ရောက်နှင့်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ အိခိုင်၏ မိမွေး တိုင်း ဖမွေးတိုင်းအလှကို မြင်နေရသည်။ စောက်မွှေး နီကျင်ကျင်လေးများက ပြောင်းဖူးမွှေးလေးများ နှယ်..လက်ထ..နေကြသည်။အိခိုင်က .. စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ ရေလက်ကိုင်ပိုက်ခေါင်းလေးကို ကိုင်ပြီး..ရေပန်းထည့်နေသည်။

“ ဖြီးဖြီး…ဖြီးဖြီး..” 

ရေပန်းထည့်သံနှင့်အတူ အိခိုင် စောက်ဖုတ်လေးကို ငုံ့၍ကြည့်ရင်း ဆေးကျောသုတ် သင်နေသည်။ အသင့်တွေ့ရသော လပ်(စ်) ဆပ်ပြာတုံးအသစ်ကို စက္ကူခွါပြစ်လိုက်သည်။ ပြီး..တစ် ကိုယ်လုံးကို နှံ့စပ်အောင် ပွတ်သပ်တိုက်ချွတ်လေတော့သည်။လှပသော နို့လေးနှစ်လုံးက အလွန် အမင်းကိုင်တွယ် စုပ်ယူချင်စဖွယ်..မာတင်းနေသည်။

နို့သီးခေါင်းကလေးများကို သေချာပွတ်ချေသည်။ ဆပ်ပြာနှင့် တိုက်ချွတ်နေပြန်ရင်း…နို့နှစ်လုံးကိ နယ်ဖတ် ဆုတ်နယ်နေလေသည်။ကျန်လက်တစ်ဖက်က..စောက်ခေါင်းကလေးထဲသို့ ထိုးဆွမွှေ နှောက်ပေးနေပြီး..မျက်တောင်လေးများမှေးစင်းနေတာ..တင့်ဆွေ တွေ့မြင်နေရလေသည်။

“ တိတ်ဆိတ်လွပ်လပ်တဲ့နေရာမှာ..မိန်းမဟာ ဖေါက်ပြန်ဖို့အလွယ်ဆုံးပဲ…တင့်ဆွေ..”

ထွန်းလွင်စကားအချို့ကို ပြန်ကြားမိသည်။ အိခိုင်က ထိုင်ချလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ကလေးက ပြဲဟ သွားပြီး လုံးချွတ်သော ရေပိုက်ခေါင်းကလေးကို အပေါက်ဝလေးထဲသို့ အနည်းငယ် ထိုးသွင်းလိုက် သည်။ တဖွားဖွားပန်းထွက်နေသော ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေပန်းလေးများပျောက်သွားပြီး စောက်ခေါင်း လေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ထားသောကြောင့် ပြဲနေသော စောက်ပတ်လေးထဲမှ ရေများက တပွက်ပွက်ကျ လာသည်။ စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ ရေပိုက်ခေါင်းထိုးထည့်ပြီး ဆေးကျောနေသော အိခိုင်ကိုကြည့် ပြီး တင့်ဆွေအသားများက တဆတ်ဆတ်တုံအောင် လိုးချင်စိတ်က..အပြင်းအထန်ပေါက်ကွဲထွက်လာ သည်။

ထောင်းကနဲ…ထောင်းကနဲ…ထန်နေသော တင့်ဆွေ၏ ပစ္စည်းကြီးက ခပ်တွဲတွဲ ငိုက်ကျနေသည်။ ရှည် လျားလွန်း၍ ခက်မနိုင်သလို တွဲကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပြဲလန်နေသော ထိပ်ကြီးက တင်းပြောင်နီရဲနေ သည်။ဆန္ဒပြင်းစွာ လှုပ်ရှားလာသောအချိန်၌ တင့်ဆွေ..အိမ်သာတံခါးကို ဖွင့်ပြီးဆင်းလိုက်သည်။

“ အို……ရှင်….ရှင်….ကိုတင့်ဆွေ…”

အိခိုင်က စောက်ပတ်ထဲမှ ရေပိုက်ခေါင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး..ထရပ်ရင်း…အထိတ်တလန်ကအော်သည်။ မျက်လုံးလေးအစုံက ထောင်ခြောက်မိသော သမင်မလေးနှယ် ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေရှာသည်။ လက်က လေးအစုံက စောက်ဖုတ်ကို တစ်ဖက် နို့နှစ်လုံးကို တစ်ဖက် ဖုံးကွယ်ရှာသည်။တင့်ဆွေက …စကားပြောစက် ထည့်မထားသော အီလက်ထရွန်နစ် စက်ရုပ်ကြီးအလား..နံရံတွင် ကျောကပ်နေသော အိခိုင်နှင့် ရင်ချင်းကပ် ထိုးကပ်သွားသည်။

“ မောင်…မောင်ရေ…လာပါအုံး…အမလေး…”

ရေချိုးခန်းထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို ဧည့်ခန်း၌ စီးကရက်သောက်နေသော ထွန်းလွင်ကြားရသည်။

“ မောင်…အိခိုင်ကို..ကယ်ပါဦး”

မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာလေသည်။ မေးကြောကြီး ထောင်အောင် အံကြိတ်လိုက်တော့ သောက်လက်စ စီးကရက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒေါက်ကနဲပြုတ်ကျသွားသည်။

“ မောင်…မောင်ရေ…အား”

အသံက…စူးနစ်နေရာမှ…တိမ်ဝင်သွားရှာသည်။ ထွန်းလွင်နဖူး၌…ချွေးသီးကြီးများ စို့ထွက်လာသည်။ အသားများ တဆတ်ဆတ်တုန်အောင်လည်း တုံလှုပ်နေမိသည်။

“ ခွမ်း…ဂလွမ်…ချွမ်း..ဂလောင်…လောင်…”

ရေချိုးခန်းအတွင်း ဆူညံသော တွန်းထိုးရုန်းကန်သော အသံများကို ကြားနေရသည်..တစ်ချက်..

“ မောင်…ရေ” 

ဟု အားကိုးတကြီး ခေါ်သံယဲ့ယဲ့ကို ထွန်းလွင်ကြားရပါသည်။ထွန်းလွင်မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်အုများ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ ပါးပြင်ကို ဖြတ်၍မေးစေ့၌ မျက်ရည် စက်က ခိုနေတော့သည်။အတန်ကြာမှ မျက်ရည်စက်က…ပေါက်ကနဲ..ပေါက်ကနဲ..ပေါင်ပေါ်ကျလာ သည်။

“ မောင်…မောင်..ရေ….တံခါးဖွင့်ပေးပါအုံး…မောင်ရယ်…”

အသံက ..မောဟိုက်နေရှာသည်။ လှောင်အိမ်ထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခြင်းခံရသော ယုန်မလေးကို မြွေကြီးက မြိုရန် တရွေ့ရွေ့ချဉ်းကပ်နေပုံမျိုး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်၌ ထင်ဟပ်လာသည်။

မိမိကိုယ်တိုင် ခပ်ထားခဲ့သော အိမ်သာ တံခါးသော့ကိုမကြည့်ရဲ…အိခိုင်ရယ်…မောင့်ကိုခွင့်လွတ်ပါ.. ကလေးရယ် မောင်ဟာ..မနုသ ထောင်ခြောက်…မုဆိုး..မောင်ဟာ…တကယ့်လူယုတ်မာကြီးပါ..ခလေး. မောင့်ကို မုန်းလိုက်ပါ..မေ့လိုက်ပါ..။ မောင်ဟာ အရက်စက်ဆုံးလူသားတွေထဲက..သရဖူဆောင်းနိင် လောက်အောင် အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ ..အကုသိုလ်ကောင်…

“ အိခိုင်…ရေ…အိခိုင်…အိခိုင်…ရယ်..”

ထွန်းလွင်ရင်၌ ကြိပ်ပြီး ပေါက်ကွဲနေရသည်။ ခွေးသော်မှပင်..ချောင်ပိတ်အရိုက်ခံရသောအခါ ပြန် ကိုက်တတ်သေးသည်…အိခိုင်..ထိတ်လန့်ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့အစား ခုခံအင်အားကို ရင်၌မွေးလိုက်သည်။ ခြေနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကားပြီး ရပ်သည်။

တင့်ဆွေက..မှိုင်းမိနေသော ဖုတ်သူရဲကဲ့သို့ အိခိုင်နားသို့ တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာနေသည်။ အစွမ်းကုန် လှပဖွံ့ထွားသော အိခိုင်ကိုယ်ခန္ဒာလေးကို မမှိတ်မသုံ စိုက်ကြည့်ပြီး လီးကြီးက တစ်ခါခါ..တရမ်းရမ်း နှင့် တိုးကပ်လာလေသည်။

အိခိုင်..ရေခွက်များ..ဆပ်ပြာခွက်များနှင့် ပြစ်ပေါက်ဟန့်တားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာမထင် ကြီးမားသော လျှပ်စစ်စွမ်းအားကြီးကို ဝါးမြိုစားသောက်ထားသော မြို့ဖျက် သတ္တဝါကြီး မြို့တွင်းကို ဝင်လာသော ခြေလှမ်းမျိုးဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း…တိုးကပ်လာလေသည်။

“ ကျ…ကျမကို…သနားပါ…ကိုတင့်ဆွေရယ်…ကျမ…အ”

အိခိုင် စကားမဆုံးခင် အဝတ်မဲ့ ခန္ဒာနှစ်ခု ပူးကပ်သွားသည်။ နွေးထွေးသော အသားချင်းထိကပ်ခြင်း အရသာကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေစက်..ရေပေါက်ကလေးများ တွဲခိုနေသော အိခိုင် နို့ကလေးနှစ်လုံးကို ချိုမြိန်စွာ စို့ယူလိုက်သည်။ အိခိုင် ခြေပြစ်လက်ပြစ်..ထိတ်လန့်စွာ ငြိမ်နေမိသည်။ တဒိန်းဒိန်းနှင့် ခုန်နေသော ရင်အစုံမှ လှုပ် ရှားမှုသည် အပြင်သို့ထွက်အံလာနေသည်။ လည်ပင်းမှ ဆွဲပြားလေးက ရင်ညွှန့်ကလေး ဖေါက်ကနဲ ဖေါက်ကနဲ ရင်ခုန်သံနှင့်အတူ လိုက်ခုန်နေသည်။ ဖြူဝင်းအိစိုသော ခန္ဓာကိုယ်လေးဝင်းဝင်းလေးကို ပိုင်ပိုင်ကြီးဖက်ပြီး ဆီးခုံနှစ်ခုကို ပူးကပ်ဖိထားလိုက်သည်။

အိခိုင် လက်ဖဝါးနုနုလေး အစုံက တင့်ဆွေ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အစွမ်းကုန် တွန်းထားရှာသည်။ တင့်ဆွေ ၏ကျောပြင်မှ ကြွက်သားကြီးများက အမြောင်းမြောင်းကြွတက်လာသည်။

သန်မာ ကျစ်လစ်သော တင့်ဆွေလက်၌ အိခိုင်သည် အဆိပ်မဲ့သော ရေမြွေမလေးနှယ်..လူးရုံ..လွန့်ရုံ သာသာ ရုန်းကန်နေရရှာသည်။အိခိုင် လွှတ်ချခဲ့သော ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေများတဖွားဖွား ပန်းထွက် လျက်ရှိသည်။ ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်၌..ပါးလွှာသော ရေပျဉ်ပြား မှန်သားလေးတစ်ချပ် ခင်းထားသလို ရှိသည်။

တင့်ဆွေ၏ မဲနက်မာကျောသော လိင်တန်ရှည်ကြီးက အိခိုင်စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးအောက် မှ အလျှားလိုက် လျှိုဝင်ပြီး တဒိတ်ဒိတ် သွေးခုန်နေသည်။ အထိအတွေ့က ရက်စက်လွန်း၍ အိခိုင် ကိုယ်လုံးလေး သွက်သွက်ခါအောင် တုန်ရီနေသည်။

ရှက်လွန်း၍လည်း မျက်နာလေးလွဲပြီး မျက်ရည်ပေါက် ကြီးငယ်ကျအောင် ငိုနေမိသည်။ တင့်ဆွေက တော့ ဘာမှ နားမလည်..သူ့ဘဝ၏ဧကရီ ထိပ်ထားသခင်မလေးကို ..ရေကန်အသင့် ကြာအသင့် တွေ့နေပြီမို့ စားဘို့ မြိုဘို့သာ စဉ်းစား စိတ်စောနေလေသည်။

“ အချစ်ဆိုတာ…ဖိုက်ဖို့ ချစ်တာကွ…” 

လို့ ထွန်းလွင်ပြောခဲ့စဉ်က…အချစ်…အဘိဓမ္မာကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်ဆိုခဲ့လေသည်။ လက်တွေ့၌..သူဖိုက်ဖို့တစ်ခုပဲ သတိရနေသည်။

အိမ်မက်ထဲမှ အလှဧကရီကို စိတ်တိုင်းကျ ပွတ်သပ်ဆုပ်နှယ်ရင်း..တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့..နမ်းရှိုက်နေမိ သည်။ နို့သီးလေးတွေက ပေါင်မုံ့သားလေးများနှယ် တင်းမာနူးညံ့လွန်းနေသည်။ ကျပ်ပြားဝိုင်း လောက် အမဲကွက်ကလေးပေါ်၌ ငေါက်တောက်ကလေးဖြစ်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို တပြွတ် ပြွတ် စို့နေသည်။မိန်းမသားဖြစ်သူ..ကာမရာဂစိတ် ကြွစေရန် စို့ပေးခြင်းမျိုးနှင်မတူပဲ…နို့ဆာနေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက် အငမ်းမရ စို့နေခြင်းမျိုးနှင့်တူနေသည်။

အိခိုင်မှာ..ထိတ်လန့်တကြား ရှက်ရွံ့ခြင်း နာကျည်းခြင်းများဖြင့် ဝေဒနာပေါင်းစုံ ဖိစီးမှုကို စုပြီးခံနေရ သည်။အိခိုင်..ဒူးများ..ညွတ်ကျချင် လာသည်။ တင့်ဆွေ၏ ပူလောင်သော အထိအတွေ့များက အိခိုင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အရေဖျော်ပြစ်ရန် ကြိုးစားနေသော ငရဲမီးလို အထိအတွေ့မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။

စိတ်တွေ…ထလာသည်။ ကြွလာသည်။ လိုးချင်စိတ် ပြင်းထန်မှုကြောင့် လီးထိပ်မှ သုတ်ရေများ စိမ့်ထွက် ချင်လာအောင်ဖြစ်နေသည်။ထိန်းကွပ်ချုပ်တည်းထားရသည်…တင့်ဆွေအတွက် အိခိုင် သည် အချစ်ဖြစ်သည်။ အိခိုင်သည် နှလုံးသားဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အိခိုင်သည် ဖိုက်ဖို့ ဖြစ်နေသည်။

အိခိုင်အတွက်မူ…ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်၏ ထိတွေ့မှုအာရုံကို မလူးသာ မလွန့်သာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် ခံစားနေရသည်။မောင့်ကို သတိရသည်။ ဘယ့်အတွက်နှင့် သည်ရေချိုးခန်းတံခါးကို အိခိုင်ကို ပိတ်လှောင်ပေးခဲ့ရ သည် ကိုလဲ စိတ်က ပြင်းပြစွာသိချင်နေသည်။

“ ရက်စက်လိုက်တာ…မောင်ရယ်..”

မိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် အားနည်းစွာ ငိုယိုငြီးတွားရုံမှ လွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။တင့်ဆွေ လက်ဖဝါးကြီးက…အိခိုင် ဖင်ကြားမှ ပွတ်ဆွဲပြီး အပေါ်သို့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အိခိုင် ၏ ထွားကြိုင်းဖုထစ်နေသော တင်ပါးကြီးအစုံက တုန်ခါသွား၏။  ခြောက်ခြားစွာ တုန်လှုပ်သွားလေ သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း တင့်ဆွေလက်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်မိလေသည်။

တင့်ဆွေ လက်သည် သိသိသာသာ တုံနေသည်။ အလားတူ အိခိုင်၏ လက်ချောင်းများသည်လည်း ဆက်ဆတ်ခါ လှုပ်ရှားနေကြသည်။တင့်ဆွေလက်တစ်ဖက်က အိခိုင် စောက်ဖုတ်ကလေးကို..ကိုင် စမ်းမိပြီး..သူ့လီးကြီးကို အပေါ်သို့ ခပ်ကော့ကော့လေး မော့ထောင်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ လိုး သွင်းလိုက်သည်။ မတ်တတ်ကြီး…။

“ ပြွတ်…ဗြစ်….စွတ်…”

“ အင်း…အင်း…အမေ့…”

အိခိုင်၏ နှလုံးသား အိမ်အတွင်း မောင်သည် ခေတ္တလွင့်စင်သွားသည်။ အရာခပ်သိမ်း တဒင်္ဂလေး ငုတ် လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပစ္စက္ခအခြေအနေ၌ ပူနွေးသော လီးထိပ်ကြီးက စောက်ပတ်အဝကို တေ့ ကပ်မိကတည်းက အိခိုင်အသံများက ခပ်ဝါးဝါးသာ ဖြစ်ရသည်။

ပေါင်ထိပ်များ နှစ်ဖက်စလုံးက ကျင်တက်သွား၏။ မပီသသော ညီးတွားခြင်းများကို နှုတ်မှတဖွဖွငြီး တွားမိလေသည်။ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ နွေးထွေးစွာ ဝင်ရောက်သွားသော လိင်တန်ကြီး၏ အ ထိအတွေ့က ဆန်းပြားချိုအီလှသည်။ တင့်ဆွေလည်ပင်းကို အိခိုင်က ဘယ်အချိန်က တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်မိမှန်းလည်း မသိတော့ချေ။

“ မိန်းမဆိုတာ ချိပ်ပဲ တင့်ဆွေ…ဖရောင်းတိုင်မီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်…မီးခွက်မီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် မီး ဆိုတာနဲ့..တွေ့ရင် ချိပ်ဆိုတာ အရည်ပျော်ကြတာပဲကွ”

ဘာဂျာထွန်းလွင် ပြောဘူးသော စကားကို ထွန်းလွင် မြင်စေချင်သည်။ သွေးထွက်အောင် မှန်နေပြီ ထွန်းလွင်..။ကျင်ချောင်းမှတဆင့် ချိုအီသော ကာမအရသာသည် တင့်ဆွေတစ်ကိုယ်လုံးကို နှံ့ပြားစွာလွမ်းခြုံသွား မိသည်။ ရေဆေးထားသော စောက်ခေါင်းထဲမှ ဆပ်ပြာမွှေးနှံ့နှင့် သုတ်ရေနှံ့လေးရောနေပြီး လှိုက် ထွက်လာသော အနှံ့အသက်ကလေးကို တင့်ဆွေ မက်မောစွာရှူရှိုက်လိုက်မိသည်။

ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားသော အိခိုင် လက်ကလေးနှစ်ဘက်ကြား၌ တင့်ဆွေ..ခေါင်းမှာ မြုပ်ဝင်နေ သည်။ အသတ်ခံရမည်ကိုသိသောသားကောင်ကဲ့သို့ အိခိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကလေး မရပ်မနား ဆတ် ဆတ်တုံနေသည်။

“ ပြွတ်…စွတ်…ပြွတ်….ဖွတ်…ပြွတ်…”

“ အမလေး…ကိုတင့်ဆွေရယ်…အ…အ…အ..အ”

ကြီးမားရှည်လျားသော လိင်တန်ကြီးက အဆုံးထိတိုင်အောင် နှစ်ဝင်သွားသည်။ အောက်မှပင့်ကော် သွင်းလိုက်သော လိင်တန်ကြီး ပင့်အားကြောင့် အိခိုင်ခန္ဓာကိုယ်လေး ကြမ်းပြင်မှ မြောက်တက်သွား သည်။အိခိုင် ခါးလေးကို စုံကိုင်ဖက်ရင်း ကော့၍ ကော့၍ ဆောင့်လိုက်သော လိင်ချောင်းကြီးက အိခိုင်.. စောက်ခေါင်းထဲသို့…ခွေခေါက်ပြီး ပြုံဝင်သွားသည်အထိ ဆောင့်အားပြင်းသည်။

“ ဟင်း…အ…ထိတယ်….ကိုတင့်ဆွေရယ်..”

ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟညီးတွားလိုက်သော အိခိုင်အသံလေးက ကိုတင့်ဆွေကို အားပေးအားမြှောက်ပြု သည်။

“ မိန်းမတွေဟာ..သစ္စာကြီးမားကြတယ်..ဒါပေမယ့်..သစ္စာတရားထက်..နှာကြီးကြပြန်တယ်..”

သဘာကြီး ထွန်းလွင် ပြောသမျှ ကွက်တိ…။

“ အ…အင်း…အင်း…အလယ်လယ်…အိုး…ကျွတ်..ကျွတ်..ကျွတ်..”

အညီးအတွား၌ မိန်းကလေးများကို ခိုများပင် နိုင်မည်မထင်ဟု တင့်ဆွေက ဖြည့်စွက်၍ သီအိုရီတစ် ပုဒ် ထုတ်လိုက်မိသည်။

“ ဟင်း…အင်း…အ….အား….ထွက်ကုန်ပြီ”

အိခိုင် လန့်အော်ကလေး အော်လိုက်သည်။ အသံက ပထမ…အချီခေါင်းလောင်သံနှယ်..သာယာ ချိုအေး၏။

“ မောသွားပြီလား..အိခိုင်..”

“ အင်း….”

အရှက်၏ မပွင့်တပွင့်…အာရုံသည် အိခိုင်ကို လွမ်းမိုးဆဲဖြစ်သည်..တင့်ဆွေက..ဒုတိယအချီအတွက် ပုံစံချ…ပြုပြင်ယူသည်။

“ အာ…အဲ့လို…မနေတတ်ပါဘူးနော်…”

“ ခဏလေးပါ…အိခိုင်ရယ်…နော်…”

အိခိုင်…လေးဘက်လေး ကုန်းပေးထားစဉ် တင့်ဆွေ လိင်တန်ကြီးက ..ဖင်ကြားပေါ်၌ မေးတင်လျက် မှိန်းနေ၏။ ရှည်လျားသောအိခိုင် ဆံနွယ်များက ရေစိုသောကြမ်းပြင်၌ ကပ်နေပြီး ရေစီး၌ လူးလွင့်မျှောနေသည်။ ဒူးထောက်ထားသော ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်လေးက အီတာလျှံ ကျောက်ပြားများဖြင့် ချောနေသည်။

တင့်ဆွေက…လီးကြီးကို ကိုင်ပြီး ပြူးထွက်နေသော အိခိုင် စောက်ဖုတ်ထဲကို ပြွတ်ကနဲ ထိုးသွင်းလိုက် စဉ် အိခိုင်..ဒူးနှစ်ဖက်သည် ဘေးသို့ ကားထွက်သွားသည်။ ရုတ်တရက်ပြန်စေ့ကပ်ရန် ကြိုးစား၍မရ။

“ အ..အင့်…ကိုတင့်ဆွေ…နေအုံး…နေအုံးဆို…အ..အ…အ..အင့်…..ဟင့်…အ..အ”

အိခိုင် နေအုံးဟာ တောင်းပန်နေသည့်ကြားမှ တင့်ဆွေ မနားတမ်းဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်လေသည်။ လေးဘက်ထောက်ထားသဖြင့် လိုးရသည်မှာ အရသာပြည့်ဝလှပေသည်။ တင်းတင်းကားကား ဖင် သားကြီးများနှင့် တင့်ဆွေဆီးခုံမှ လမွှေးကြီးများ ဖိကပ်ပွတ်ကြိတ်မိသည်အထိ..ဆောင့်လိုးသွင်း လိုက် သည်။ လီးထပ်မှ…သိမ့်ကနဲ…ကျင်တက်သွားပြီး ကျင်ချောင်းတစ်ခုလုံး တုန်ကျင်သွားသည်။

“ အား….အား….နာတယ်…အား…”

ငယ်သံပါအောင် အော်လိုက်သော အိခိုင်၏အသံလေးက ရေချိုးခန်းတံခါး အပြင်ကိုဖေါက်ထွက်သွား သည်။ထွန်းလွင်…မျက်နာ၌ ကျေနပ်ခြင်း ကြေကွဲခြင်း ခံစားနေရသော ဝေဒနာနှစ်ရပ်ကို အောင်မင်း ရှာ တွေ့သည်။

“ မင်း….ခံစားနေရပြီလား…ထွန်းလွင်…”

“ ငါမလိမ်ပါဘူး…အိခိုင်ကို ငါချစ်မိတယ်ကွာ..”

“ အဟင်း..အချစ်ဆိုတာ..ဖိုက်ဖို့ဆိုကွ…အခု မင်းပြောတဲ့..မဖိုက်ရပဲ..ချစ်နေပါလား..ထွန်းလွင်..ဟဲ ဟဲ. တင့်ဆွေ..သီအိုရီကို မင်းကခံရပြီး မင့်သီအိုရီကိုတော့ တင့်ဆွေက ခံရတာပေါ့ကွာ…”

အဓိပ္ပါယ်လေးနက်လွန်းသော အောင်မင်းစကားများကို ကြားတစ်ချက် မကြားတချက်နှင့်ရှိသည်။

“ ဆောင့်…နာနာလေးဆောင့်ပါ…ကိုတင့်ဆွေရယ်..”

အသံက အချိတင်ကဲ အားမလိုအားမရလေး..တိုးတိုးလေး ။ ထွန်းလွင်သာ မဟုတ် အောင်မင်းလဲကြား ၏။

“ မိန်းမတွေဟာ ချိပ်လိုပဲ…နီးရာမီးမှာ အရည်ပျော်တတ်တယ် ဆိုတာ မှန်သွားပြီနော့..”

ဗေဒင်ဆရာကြီး ထွန်းလွင်၏ မချိပြုံးကို အောင်မင်းက မကြည့်ရက်…

“ ကဲ…ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့ …ဒို့ပြန်နှင့်မယ်…”

ရေချိုးခန်းတံခါးသော့ကို ထွန်းလွင်ထံမှ ယူပြီး အောင်မင်း သော့ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ တံခါးကို ခပ် ဟဟလှပ်ပြီး အထဲသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ဖြူဝင်းတောင့်တင်းသော အိခိုင်ကလေး လေးဘက်ထောက်ပြီး ကုန်းနေရုံသာမက ဒူးနှစ်ဖက်ကိုအစွမ်း ကုန် ကားပေးထားလေရာ..စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြဲအာနေသည်။

မဲနက်ပြောင်ချောသော အရေခွံနှင့် မြွှေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်လို သန်မာသည်ဟု ဆိုနိင်သော တင့်ဆွေ၏ လီးဒစ်ကြီးက အိခိုင်စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ဟက်တက်ကြီး သပ်ရိုက်ထားသလို တစ်ဆို့ကြီး ဝင်နေသည်။တင့်ဆွေ လက်နှစ်ဖက်က အိခိုင်တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်ပေးရင်း ဖြေးဖြေးနဲ့မှန်မှန်လိုးသွင်းနေသည်။ အိခိုင်လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကကြမ်းပြင်ကိုထောက်ထားပြီး တန်းလန်းကျနေသော ဆွဲပြားလေးက နို့ နှစ်လုံးကြားဝယ်…ရှေ့နောက်..ယမ်းခါနေသည်။

တင့်ဆွေ တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း တင်ပါးကြီးအစုံ လှိုင်းထသွားကာ ..နို့နှစ်လုံးက တန့်ကနဲဆက် တုန်နေကြသည်။ပျော့အိပျင်းတွဲမနေသော နို့ကလေးများက လုံးမာကျစ်နေသည်။

“ အားရပါးရ..ဆောင့်စမ်းပါ…ရှင်ရယ်...”

“ ပြွတ်...ဖွတ်..ဘွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်...စွတ်..”

“ အင့်...အင့်...အ..အ...အမလေး..ထိတယ်...ထိတယ်..”

အိခိုင် မျက်စေ့လေးစုံမှိတ်ပြီး ..အံလေးတင်းတင်းကြိပ်ခါ….ထိတယ်..ဟုအော်နေစဉ် အောင်မင်း လှည့် ထွက်ခဲ့သည်။ ထွန်းလွင်မျက်နှာက တိမ်ဖုံးသော လမင်းနှယ် မှုံပျက်နေသည်။

“ ထွန်းလွင်…သူငယ်ချင်း..”

“ ဘာလဲကွာ…”

“ အချစ်နဲ့ ဖိုက်တာကို ..ခွဲပြောသူတွေ..တွဲပြောသူတွေ..လက်တွေ့သင်္ခန်းစာရဘို့..မင်းနှလုံးသားကို အရင်းတည်ရတာတော့ သိပ်မနှိပ်ဘူးထင်တယ်..ကွာ.”

“ ဒါ…ခဏပါ..အောင်မင်း…ဟင်းဟင်း..ဘာဝေဒနာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်ဆေးဝါးမှ မပျောက်ပေမဲ့ အချိန် ဆိုတဲ့ သမားတော်ကြီးရဲ့ ကုစားမှုအောက်မှာ..အမာရွတ်မကျန်အောင် ပျောက်ကင်းတတ်ကြပြန်တယ်”

“ လာပြန်ပြီ...တစ်မျိုး”

“ အသစ်အဆန်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး..အောင်မင်း ဒါတွေဟာ..ရှေးပဝေသဏီကတည်းက ရှိပြီးသား နိယာမ တရားတွေပဲ...ဖိုမ..လိင်ဆက်ဆံတာလဲ...မဆန်းပါဘူး ယဉ်ကျေးမှု..ဟိရီသြသပ္ပ ဆိုတဲ့ အရှက် အကြောက်တရားတွေက ချုပ်ကိုင်ထိန်းသိမ်းထားလို့ပေါ့...ဒါတွေမရှိရင်လဲ လူဟာ..လမ်းတွေ ပေါ်မှာ ခွေးတွေဖင်ပူးသလို လုပ်ကုန်ကြမှာပေါ့...အောင်မင်းရာ..”

“ မင်း..စကားတွေကို သဘောပေါက်ပါတယ်...တွေးခေါ်တတ်သူတွေလဲ သဘောပေါက်မှာပါ..ဒါပေ မယ့် ပညာမဲ့ စဉ်းစားညဏ်မဲ့အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတန်းစားကိုတော့ ချွင်းချက်ထားရမှာပေါ့လေ..။

.........................................................................................................................................

“ စဉ်းစားညာဏ် ကင်းလောက်အောင် အသိဉာဏ်မဲ့သူဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးကိုပြောတာလဲ..ဖေဖေ..”

ဦးထွန်းလွင်..ပြောသင့် မပြောသင့် စဉ်းစားလိုက်၏။

“ သားမေမေ..ရှိလား...”

“ ရှိတယ်...ဖေဖေ..မေမေရေ...ဖေဖေက ခေါ်နေတယ်...ခဏ..လာပါအုံးတဲ့...”

ခဏလာအုံးဟု ဦးထွန်းလွင် မပြောပါ..သို့သော် သားကဖြည့်စွက် ပြောပေးလိုက်သည်..ဦးထွန်းလွင် ဘာမှမပြော..။

“ ဘာလဲ…ကိုကို..မွှေး…ဟင်းအိုးတည်နေတာ..”

“ ခဏလေးပါ..မိန်းမရယ်…ဟိုမှာ..သားလေးမေးနေလို့…”

“ ဘာမေးနေလို့လဲ..ကိုကို..”

“ အသိဉာဏ်မဲ့သူ ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲတဲ့…ကိုကိုက … နှင်းမြအကြောင်း ပြောပြမလို့..”

“ အော်..ပြောပါ…သားလဲ ဗဟုသုတ ရှာတဲ့အရွယ်ကို ရောက်နေပြီပဲ ကိုကိုရဲ့ ပြောပြလိုက်ပါ..ဒါပဲနော်.”

“ အော်...မွှေး...”

“ ရှင်.…ကိုကို...ဘာလဲဟင်..”

“ ထမင်းစားပြီးရင်...မွှေးကို မောင်...လုပ်စရာရှိသေးတယ်နော်..”

“ ပြောစရာ ရှိသေးတယ် လုပ်စမ်းပါ..သားရှေ့မှာ...”

“ အဲ.…အေး…သိရင် ပြီးရောကွာ..ဟဲဟဲဟဲ…”

“ မောင်ဟာလေ….ဟွန်း….”

ချစ်မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသော ချစ်ဇနီးမွှေး၏ ဖြိုးအိသော တင်ပါးကြီးများ ကို ကြည့်ကာ…ဦးထွန်းလွင် ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်လေသည်။တစ်ခါက အသဲကွဲသမားလေး တစ်ယောက်..ဟိုး…မြစ်ဝကျွန်းပေါ်က ထိန်ကုန်းဆိုတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာ ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်..အဲဒါ..သူ့ရွာ မဟုတ်ဘူး..သူ့အမေရဲ့ ဇာတိရွာ ..ဆိုပါတော့ကွာ။

“ အသဲကွဲသမားနာမည်က..ဘယ်သူလဲ ဖေဖေ..”

“ ဟိုဒင်းကွာ…ဇော်ဇော်ပဲ..ထားလိုက်ပါတော့..”

အဲဒီကောင်ဟာ သူ့ချစ်သူနဲ့ကွဲပြီး အဲဒီတောရွာမှာပဲ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရင်း ဘဝကို မြုပ်နှံ့ထား တော့မယ်လို့ ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်..၃ နှစ်လောက်ကြာတော့..တောမှာသူ နေတတ်ထိုင်တတ် လာတယ်။

အဲဒီမှာ ရွာအပြင်တဲ တစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ရွာလုံးက..ဝိုင်းပယ်ထားတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုပါတော့..အိမ်စု ကလေး ၅ အိမ်လောက်ရှိမယ်ပေါ့…။ဒီ…တဲစုလေးထဲမှာ…မအေမရှိ ဖအေမရှိနဲ့ အင်မတန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့..၁၈ နှစ်အရွယ်လောက် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်…။ထိန်ကုန်းတစ်ရွာလုံးမှာ အစုတ်ပြတ်ဆုံး မိသားစုလေး။ သူ့မှာလူ မမယ် မောင်လေးနဲ့…ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။

ကျောင်းထားချိန် အရွယ်ရောက်ပေမယ့်..မထားနိင်ဘူး ..အစ်မဖြစ်သူနဲ့ ထင်းခွေ..မှိုရှာ…မျှစ်တူး လိုက်ရတယ်။ ဇော်ဇော်ဟာ တစ်ရွာလုံးက ခင်မင်တဲ့ ကာလသားခေါင်းလည်းဖြစ်တယ်..ဒီကောင်မ လေးကို လူရာသွင်းချင်တယ်..လူလိုသူလို…ဝင်ဆန့်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒလဲရှိတယ်…။

တိုတိုပြောရရင် ဇော်ဇော်ကအသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ..အဲဒီနှင်းမြက ၁၈ နှစ်…ဖြစ်…မဖြစ်ကို သူစဉ်းစား ခဲ့သေးတယ်..ဒါပေမယ့်..ကောင်မလေးက ဦးလေး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက သဘောတူကြတယ်.. စီစဉ်ပေးကြတယ်..။မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်ကြတယ်ပေါ့…အဲဒါဟာ..ပဏာမအနေနဲ့ စပြီးမှားလိုက်တဲ့ အမှားပဲ…ကောင်မလေး ကလည်း ဒီလူကြီးကို အားကိုးအားထားမရှိလို့သာ ယူခဲ့တယ်..မချစ်ဖူး…တဲ့…။

“ နင်…ဘာပြောတယ်…နှင်းမြ…ပြန်ပြောစမ်း..”

“ မချစ်ဘူး…ခင်ဗျားကို…လုံးဝ…မချစ်ဘူး…”

ဇော်ဇော်ဟာ အချစ်အတွက် ရွက်ဝါလို လွင့်လာတဲ့ လေအကူမှာ ချွေယူသလို ကြွေလွင့်ခဲ့ရတဲ့ ဇော်ဇော် တစ်ယောက် အနှယ်ထိုင်..နေသားကျရုံရှိသေးတယ်…လေပွေကြမ်းကို ရင်ဆိုင်ရတယ်..ဒါ ပေမယ့်..သူ့နှလုံးက မာတယ်..။

“ ဒါဆိုလဲ ….မင်္ဂလာပွဲ..ဖျက်လိုက်..”

“ အို…ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျ…နာမည်ပျက်မှာပေါ့…”

အဲတာလောက်တော့ နှင်းမြ..တွေးတတ်သေးတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နောက်တစ်နေ့ သူတို့ပြသနာ တက်ပြီ…။

“ ခင်ဗျား…ဖာသာ အပြင်မှာအိပ်…”

“ မင်းကို ငါယူတာ…အလှကြည့်ဖို့မှ မဟုတ်တာ..”

“ အိုး…နာမလည်ဘူး…ဒါဆို ကျမအပြင်မှာအိပ်မယ်..”

“ ဟိတ်…ဒီမှာ…မင်း အိမ်ထောင်ရေး နားမလည်ဘူးလား..”

“ ဟွန်း…သိပ်နားလည်တာပေါ့..နားလည်လို့ပြောနေတာ…အခုကျမ..သွေးပေါ်နေတယ်ဗျ..ကဲ..သိပ လား..”

ဘာတတ်နိင်မှာလည်း ပညာမဲ့လူတန်းစား စာရင်းမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ အသက် ၁၈ နှစ်လောက် မိန်း ကလေးက လိမ္မာပါးနှပ်တဲ့နည်းနဲ့မင်္ဂလာဦးညကို ရှောင်ပြစ်လိုက်တယ်…အဲဒါ..တစ်ည။နောက်တစ်ညကျတော့..ဇော်ဇော်က မနေနိင်ဘူး သူ့မယားကိုဖက်ပြီး..နူးတယ် နှပ်တယ်ပေါ့။ တိုးတိုး မေးတယ်..။

“ မပြီးသေးဘူးလား..မိန်းမရယ်…”

“ ဟင့်အင်း…သုံးရက်မှ မစေ့သေးတာ..”

ကိုင်း..သုံးရက်ကို ကျော်သွားပြန်ပါလေရော…။

...................................................................................................................................................

“ စောက်ရေးမပါတာ…အဲဒါ မင်းညံ့လို့ကွ”

နှင်းမြ ဦးလေးတော်သူ ကိုဘာဘူက…အရက်မူးမူးဖြင့်ပြောသည်။

“ ဟာ…ဦးလေးကလဲ…”

ဒီကောင် ရှက်ရှက်နဲ့ ဒါပဲ ပြောဖြစ်တယ်…ရှင်းပြခွင့်လည်း မသာဘူး…ထိန်ကုန်းကာလသားဝိုင်းက တိုး တိုးသတင်းအနေနဲ့ ပျံ့နှံ့သွားတာပေါ့…နှင်းမြနဲ့ တို့ကာလသားခေါင်း ညားပြီး ငါးရက်ပြည့်တာ တောင်မှ မဖြစ်သေးဘူးတဲ့..အတော်ဂွကျတာ..လူတွေ…လူတွေ…။တိုးတိုးလေးပြောရင်း…တစ်ရွာလုံး နှံ့ပြားကုန်ရော။

“ ခင်ဗျား…ရွာထဲ…ဘာတွေ လျောက်ပြောနေတာလဲ”

“ အလိုဗျာ…ဘာကိစ္စကို ပြောရမှာလဲ..”

“ ညားပြီးတာတောင်…ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလို့..ပြောတယ်ဆို..ခင်ဗျား…အရှက်မရှိဘူးလား..”

“ ဘာကွ…မင်းလိုကောင်မက…ငါ့ကိုပြောတဲ့ စကားလား..”

ဒါက..ပထမဆုံး သူဒေါသထွက်တာလေ..စဉ်းစားကြည့်..အသက်က ထက်ဝက်ကွာတယ်..မညားခင် က သူ့ရှေ့ လက်ကလေးပိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတတ်တဲ့ ကောင်မလေးက…ဒီတော့..သူရှက်သွားတယ်…အသက်အရွယ်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက သူ့ကို မြှောက်ထိုးပင့်ကော်လုပ်ပေး တယ်….အဲဒီညဟာ နှင်းမြတို့လင်မယား..လူသံမကြားရပဲ…ဝုန်ဒိုင်းကြဲတဲ့ ညပေါ့…။

“ ဝုံး..ဒုံး…ဂျွမ်း…ခလွမ်း…ချွမ်…ဘုံးဘုံး”

“ ဟာ…ဆော်ကုန်ပဟေ့…”

ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေကြားပေမယ့်..လာမကြည့်ကြ… အချိန်ကလဲ ညဉ့်နက်နေပြီ ည ၁၀ နာရီ ကျော်နေပြီ ဒီအချိန်မှထပြီး ပြသနာဖြစ်တတ်တာက စောက်ပြဿနာ ပဲ စောက်ပြဿနာ ကို ကြားလူဝင် လို့မရဘူး..မဟုတ်လား…။လုံးထွေး သတ်ပုတ်ရင်း…နှင်းမြ..ငြိမ်သွားသည်။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ အာခံလို့ဘယ်နိုင်မှာလဲ..မဟုတ် ဘူးလား…ယောက်ျားတွေဟာ..တကယ် အင်အားမသုံးကြလို့ သူတို့မာန်တက်နေကြတာ…။မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက်ကောင်းပဲ စွတ်ထိုးအုံး တစ်လလောက်..အီးပိတ်သွားမှာ မသိကြဘူး လား။

အခုတော့ နှင်းမြ….ငြိမ်သွားရလေပြီ…။ ငြိမ်ရမှာပေါ့..အညှာကို ကိုင်ထားပြီပဲ..၊

“ ညိမ်ညိမ်နေစမ်း…နှင်းမြ…”

သူ့အသံက သတ်ပုတ်ထားရလို့ မောလွန်းနေသည်။ နှင်းမြလည်း မောဟိုက်ပါသည်။ မောခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်စိုးရွံ့ခြင်းတို့ရောထွေးခံစားနေရခြင်းတို့လည်းပါသည်။

“ နင်…ဘာလို့..ဒါလောက် ရုန်းနေရတာလဲ..လင်မယားဆိုတာ…လိုးမှပေါ့ဟ..နင်မသိဘူးလား…”

နှင်းမြ မျက်နာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိအုပ်ရင်း…တဟင်းဟင်း…လုပ်နေသည်။ ငိုတာတော့မဟုတ်.။

“ ပက်လက်လှန်…”

ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကိုင်တွယ်တတ်တဲ့ လူတွေလက်ထဲကြတော့လဲ မိန်းမတွေဟာ သနားစရာ။

“ ပေါင်..ကားထားလေ..ထမီချွတ်…”

“ ခင်ဗျား…ဖာသာ..ချွတ်ပါလား…”

မပြောသာပြောသာ…နှင်းမြ ပြန်အော်ရင်း ပြောသေးသည်။ သူက…ထမီကို ဆွဲချွတ်သည်။ ဝင်းဝါသော ဗိုက်သားလေးထက်မှ နက်ရှိုင်းသော ချက်ပေါက်လေးကို အရင်မြင်ရသည်။ချက်ကလေးအောက်သို့ တရွေ့ရွေ့လျောဆင်းကျသော ထမီစလေးက..ခပ်ဖုဖု..မို့မောက်သောနေရာ၌ ရပ်တန့်သွားရသည်။

“ ဟင့်….အင်း…ဟင့်အင်း..ရှက်တယ်..”

ထမီစကို ချက်ချင်းပြန်ဆွဲတင် ပြစ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ…ဒေါကန်သည်..မျက်နာကြီး နီလာအောင် ဒေါ ကန် သည်။ မျက်နာကျောကြီးတင်းကနဲ မာသွားပြီး နှင်းမြ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သိုက တက်ခွလိုက် သည်။လေးလံသော ဖိအားကြောင့် နှင်းမြ အင့်ကနဲ ပါးစပ်မှ မြည်သွားသည်။ သူက နှင်းမြ နားဝသို့ကပ်၍ တတွတ်တွတ် စကားတွေပြောနေသည်။

“ လင်မယားဖြစ်ရင်…အလိုးခံရမယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား..”

“ သိ…တယ်..”

ဖြေသံက တကယ်ကို တိုးတိုးလေး။ သူက အားမလိုအားမရ နှင်းမြ..ပါးမို့မို့လေးကို ဖိနမ်းလိုက်သည်။ ဒါကိုတော့ နှင်းမြ ငြိမ်ခံနေသည်။သူ့လက်တစ်ဖက်က နှင်းမြ နို့အုံလေးကို ဆွဲယူကိုင်လိုက်ရင်း ပျော့အိအိ.. နွေးထွေးနေသော အပျိုမ လေး၏ နို့လေးက အရသာရှိစွာ ဆုတ်နှယ်နေသည်။

“ နို့….မကိုင်ပါနဲ့…မနေတတ်ဘူးဗျ…”

အဆုံးမ…အသွန်အသင်ကင်းမဲ့ခဲ့သော ..မိဘမဲ့…မိန်းကလေးတစ်ကောင်ကြွက်ဘဝမို့..မယားဝတ္တရား ကိုမသိ လင့်အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ရမှန်းလည်းနားမလည်…အသက်ကလည်း ခပ်ငယ်ငယ်ဖြစ် နေပြန်တော့ ..အခက်။

သူ ..ဇတ်ကြမ်း…ကရ တော့သည်။ နှင်းမြ ပေါင် အတင်းဖြဲပြီး…သူ့ပုဆိုးလှန်ကာ…တောင်နေသော ဧရာမလီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ချောမွတ်မွတ်ကလေးအောက် လိုးသွင်းသည်။ လိင်တန်ကြီး၏ အထိအ တွေ့ကိုတော့ ဂျစ်တူးမလေး..အာမခံနိင်…။

“ အ…အာ….ဟင်းဟင်းဟင်း…”

မိန်းမ ပီသသော ငြီးသံလေးထွက်လာသည်။ မိန်းမပီသစွာလဲ ပေါင်ကိုဖြဲပေးလိုက်သည်။ အမှန်က မသိစိတ်နှင့် ဗီဇဉာဉ်တို့က လှုံ့ဆော်၍သာ ပြုမူ လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လိင်တန်အရင်းမှ ..လမွှေးထူထူ..အအုံလိုက်ကြီးက နှင်းမြဆီးခုံကို ပွတ်ကြိတ်မိကြသည်။လိင်တန်ကြီးက နှင်းမြ ယောနိဝ၌ တေ့ကပ်နေဆဲ..မဝင်သေးဘဲ..ငြိမ်သက်နေသည်။ နှင်းမြ ခန္ဒာကိုယ် အထက်ပိုင်း၌ သူ့လက်ကြီးများ လှုပ်ရှားနေ၍ဖြစ်သည်။ဟင်းသောက်ပန်းကန်ခန် ပေါင်မုံ့နှယ်ခုံး မောက်နေသော နို့ကလေးများက လက်ထဲ၌ တဆိတ်သာသာပဲ ရှိသည်။ မာတင်းထွေးအိနေသော အပျိုစင် နို့ကလေး၏ အထိအတွေ့ကိုတော့ သူ သဘောကျလှသည်။

“ အာ…အသက်ရူကြပ်တယ်..ဗျာ…”

နှင်းမြ…လက်တွေကို …ကုတ်ခြစ် ဖယ်ထုတ်သည်။ ခန္ဒာကိုယ်လေးက…ငလျင်မိသလို တုန်ခါနေ သည်။ ဖြစ်ညှစ်ဆုတ်နှယ်ခြင်းခံနေရသော ရင်သားလေးကို မကိုင်မတွယ် ခံရခြင်းကိုက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။တင်းမာသော သူ့မျက်နာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး..နှင်းမြ..အနည်းငယ်တော့ တွန့်သည်။

“ လက်ဖယ်…ထမီ လှန်ထား…”

သူက….တစ်လုံးပြော…တစ်ချက်လှုပ်ရှားရင်း…မွှေးပါးလေးများသာ ရှိသော သူမစောက်ဖုတ်ခုံးခုံးလေး ကို ရွရွလေးပွတ်လိုက်သည်။ ကြွမောက်တက်လာအောင် ဆွပေးနေမှန်းတော့ နှင်းမြ သိသည်။

ခါးလေးကို မသိမသာလေး…ကော့ပေးလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ကြီး အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ခုံးထပြီး ဖေါင်းကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။နှင်းမြ ရှက်သည်။ မိမိ အင်္ဂါဇတ်ကို ယခုလို ယောက်ျားမပြောနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ရဲရဲမကြည့်ဖူးခဲ့ သည်ဖြစ်ပေရာ…စောက်ဖုတ်အကိုင်ခံ…အပွတ်ခံရပြီ ဆိုကတည်းက အသဲတုန် အူတုန် ခံစားရသည်။ သွေးထွက်မတတ်လည်း ရှက်ရလွန်းသည်။

သူက…လက်ညှိုး..လက်မကို အသုံးပြုလျက် စောက်ပတ်အဝလေးကို အသာဖြဲလိုက်သည်။

“ ပြလစ်” 

ကနဲ ပလပ်စတစ်ဘူးစို့ တစ်ခုဖွင့်လိုက်သော အသံမျိုးထွက်လာသည်။ သန့်ရှင်းမှုနည်းပါး သော တောသူ တောင်သား ဘဝမို့…စောက်ခေါင်းထဲမှ အနှံ့ဆိုးဆိုးတစ်ခုကို…သူ ရှူရှိုက်လိုက်ရသ ဖြင့် ..အနည်းငယ် ဖီလင်အောက်သွားရသည်။ခပ်ဟဟ…ဖြစ်ခါ ပြဲသွားသော စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးအတွင်းသို့ လီးထိပ်ကြီးကို တေ့ပေးလိုက် ပြီး နှင်းမြ ကိုယ်လုံးပေါ်သို့..မှောက်ပြစ်လိုက်လေသည်။

“ ပြွတ်….ဗြိ…စွတ်….ပြွတ်….စွတ်….ပြွတ်….”

ရုန်းကန် တွန်းထိုးနေသည့်ကြားမှ စောက်ရေများစိုရွှဲနေသော နှင်းမြ…စောက်ခေါင်းထဲသို့ လီးကြီးက လျောကနဲ…ကျွံဝင်သွားသည်။နှစ်ဦးစလုံး လိုးရသော အရသာ၏ ပမာဏ…ခံစားရခြင်းကို စတင်ခံစား လိုက်ရသည်။

နှင်းမြ…စောက်ဖုတ်ကြီး အိပဲ့ပဲ့ကြီး…ချိုင့်ဝင်သွားသည်။ လီး…လုံးပတ်နှင့်အဝ…စောက်ခေါင်းထဲသို့ နှုတ်ခမ်းသားများ လိပ်ဝင်သွားကြသည်။ နှင်းမြ စအိုလေးထဲမှ…ခံ၍ကောင်းသော အရသာကို စောက် ပတ်မှ ကူးယူခံစားရသည်။

“ ပြွတ်…စွတ်…ပြွတ်…အိ…စွတ်…”

“ အ…အား…ဖြေး…ဖြေးဖြေး…ဗျ….အိုး….အိုး…”

နှင်းမြ ခါးလေးသိမ်ဆင်းသွားသည်။ ဖင်ကလေးကြွတက်လာသည်။ ရမ္မက်၏ စွမ်းအင်စေ့ဆော်မှု ကြောင့် နှင်းမြ လက်နှစ်ဖက်က ..သူ့ဖင်ကြီးကို ကိုင်ပြီး အလိုလိုဖိချ…ပေးနေမိသည်။

“ ပြွတ်…ဖတ်…စွတ်….ပြွတ်….ဖွတ်….”

“ အင့်….အင်….အင့်…..အ…..ဟင့်….”

နှင်းမြ…ဇွဲရှိသည်။ တန်ရုံဆောင့်လိုး၍မှ တစ်ခါတစ်ရံ…သားအိမ်ခေါင်းကို လီးထိပ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ထိုးထောက်မိမှသာ.. “ အိုအိုး” ဟု အော်တတ်သည်။

သူ့ဖင်ကြီးက အရှိန်မပြတ်..နှိမ့်ချီမြင့်ချီ လှုပ်ရှားဆောင့်သွင်းနေသည်။ အင်္ဂါနှစ်ခုကြားမှ ဖြစ်ညှစ်ထွက် လာသော အသံများက …ခေါင်းရင်းအိမ်ကသော် ၎င်း…ခြေရင်းအိမ်ကသော် ၎င်း….ပြတ်သားကြည် လင်စွာ ကြားနေကြရလေသည်။

“ ဟဲ့….မယ်ခင်…နှင်းမြတို့ဒီည…ဖြစ်ပြီ…”

“ အဲဒါ…တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ…ကလေးကလား..”

နှင်းမြ ဦးလေး ဘာဘူက အသံတွေကြားနေရသဖြင့်..အူမြူးသံကြီးနှင့်ပြောသည်။ သူ့မိန်းမ မမယ် ခင် က ..ဟောက်သည်။

“ ဘုတ်ဆုံ….ဘုတ်ဆုံ…ကြားလားဟ”

ခြေရင်းအိမ်မှ…ကိုပိန်က…သူ့မိန်းမ မဘုတ်ဆုံကို လက်တို့ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

“ ကြားပါတယ်…ရှင့်မလဲ…ဝါသနာကို ကြီးတယ်”

“ ဝါသနာ ကြီးတာမဟုတ်ဘူး…ဟိုကောင်ကြီး မလုပ်ရတာကို ..စိတ်မကောင်းလို့..ဟဲ…ဟဲ..ဟဲ…”

“ တော်စမ်းပါ..ရှင့်ဝါသနာ ..မသိတာမှတ်လို့…”

“ ဟဲ….ဟဲ…..ဘုတ်ဆုံကလဲ…ဟဲ….ဟဲ”

“ ဟဲဟဲ…ဟဲဟဲ” 

နှင့် ကိုပိန့် လက်တစ်ဖက်က မဘုတ်ဆုံ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ထိုးနှိုက်နေလိုက်သည်။

“ အ….အာ..လန့်သွားတာပဲ…ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး…”

မဘုတ်ဆုံ၏ ကြည့်နူးဆွတ်ပျံ့သောအသံ..ကိုပိန်၏ ဆီမန်း…မန်းသံ တတွတ်တွတ်…..။

“ ဖေကလဲ….ဒါနဲ့ပဲ…နှင်းမြက …ပညာမဲ့ရောတဲ့လား…”

“ အေး…အဲသလို…တစ်လလောက် ပေါင်းပြီးမှ နှင်းမြထွက်ပြေးတာကို ပြောတာ…”

“ ဟောဗျာ…..ဘာလို့ထွက်ပြေးတာလဲဟင်…ဖေဖေ”

“ အချစ်လေ….အချစ်မှ မပါပဲ…လက်ခံခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ…ဘာကြာမှာလဲကွာ….”

“ အမယ်နော်…မွှေး…ကိုကို့ကို ယူခဲ့တုန်းက မချစ်ပါဘူးနော်…ဟင်းး…”

“ အေး….ဒါ…ဟုတ်တယ်…ဘယ်တော့မှ ချစ်တာလဲ….”

“ ဒီသားလေးမွေးပြီးမှ….မွှေး. ကိုကို့ကို ချစ်တာ…”

“ အေး…မိန်းမစိတ်ကို ..ငါ..ကျမ်းပြုအုံးမယ်…”

“ နေပါအုံး…ဖေဖေရဲ့…အဲဒီဦးဇော်က နောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ…ပြောအုံးလေ…”

“ နောက်…အဲဒီ..ဦးဇော်က…မင်းအဖေဖြစ်လာရော…မင်းအမေ..မမွှေးကို ယောက္ခမကြီး ဒေါ်ရင်ရွှေမင်း တို့အဖွားက ပေးစားခဲ့လို့ ညားရော”

“ ဖေဖေကေ …မချွင်းမချန်ပြောတယ်နော်…”

“ ဒါပေါ့…ဒါပေါ့…”

“ အရှက်မှ မရှိဘဲ…ကိုကို …ဟာလေ…”

ဦးထွန်းလွင်…သူ့မိန်းမ မွှေးမျက်နှာလေးကိ ငေးရင်း…ရင်ထဲမှ..စကားလုံးများကို တစ်လုံးခြင်း ရွတ် ဆို နေမိသည်။

“ မွှေးရယ်….အိခိုင်ကို ချစ်မိခဲ့တဲ့ ဘာဂျာထွန်းလွင်ဆိုတာ…ကိုယ်ပါ..ယောက္ခမဖြစ်လာမယ့်.. ဒေါ်ရင် ရွှေကို တက်နှိပ်ခဲ့တာလဲ ကိုယ်ပဲလေ…. သားက မချွင်းမချန်ပြောတယ်လို့ ထင်တယ်…ဘယ်ဟုတ်မ လဲသားရယ်…။ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းတွေ…ဒီကမ္ဘာကြီးဒမှာ အများကြီးရှိသေးတယ်လေ။တကယ်လို့သာ မွှေးမေမေ…မရင်ရွှေနဲ့..ကိုထွန်းလွင်တို့…အကြီးအကျယ် ဖိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်လို့ ဖွင့်ပြော လိုက်ရင်….ဟဲ…ဟဲ….ဟဲ…ဘယ်ဖြစ်မလဲနော့….လူ့လောကကြီးမှာ ဖွင့်ပြောလို့ မရတာတွေ…တပုံကြီးဗျ….”

တစ်ပုံကြီး…..။




........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။